Σκυταλοδρομία μετ' εμποδίων

Πως ορίζεται το λάθος στην εποχή μας;
Βλέπουμε πως τα πάντα έχουν ξεφύγει από την κοινωνική προσφορά.
Και το κακό έχει παραγίνει όταν γενιές μεγαλώνονται μαθαίνοντας τον ατομισμό ως υπέρτατο αγαθό.
Επειδή ο άνθρωπος έχει ανάγκη συναισθημάτων ανάγουν την εγωκεντρικότητα σε συναίσθημα.
Και αυτοί οι μάγκες σήμερα παίζουν τις υπάρξεις μας στα ζάρια.
-Πρώτα είσαι εσύ και μετά η μάνα σου, ο πατέρας σου, ο αδερφός σου.
Μα είναι δυνατόν; Τι είδους άνθρωπος το σκέφτεται αυτό;
Είμαστε όλοι μαζί. Κανείς πρώτος και κανείς δεύτερος. Δεν είναι ατομικό κατοστάρι η ζωή.
Είναι σκυταλοδρομία με εμπόδια.

Τι πράγμα και αυτό με τα φράγκα.
Η οικονομία έχει απομακρυνθεί από το ανταλλακτικό της στοιχείο που βασίστηκε η ίδρυση της.
Τώρα βασίζεται σε αέρα κοπανιστό που στα χέρια κάποιου Μίδα γίνεται χρυσάφι.
Με την πολιτική ακόμα χειρότερα. Έχει πλακωθεί για πάντα με το κοινό καλό.
Τα ίδια και η θρησκεία. Και κάτι μου λέει ότι κάτι δεν πάει καλά.
Το ότι όλα υποτίθεται έχουν σκοπό να υπηρετούν τον άνθρωπο ίσως υπάρχει μόνο σα σκέψη σε κάτι ξεχασμένες βιβλιοθήκες.

Και πάλι μου έρχεται στο μυαλό ο σάρακας του έρωτα.
Δε μ'αφήνει συνήθως να ησυχάσω πάνω απο 5-10 λεπτά.
Στη θρησκεία και στον έρωτα υπάρχει μόνο μια γραμμή που χωρίζει το θαύμα από την κτηνωδία.
Και τα όρια είναι τόσο επισφαλή.
Το θέμα και στα δύο είναι η πίστη. Λέγοντας πίστη δεν εννοώ ιδεολογία.
Εννοώ αναζήτηση για το όμορφο που αναμφισβήτητα στέκεται μπροστά μας.

Άλλωστε δεν πρέπει να δηλώνεις πιστός, συνεχώς αναζητάς για να πιστέψεις.
Όπως και στον έρωτα.
Δε δηλώνεις ερωτευμένος, φαίνεσαι.