Η χαρά του απαραίτητου

Ένα πράγμα από τα πολλά που με ξενίζουν σ'αυτή τη χώρα είναι ότι όλοι τα ξέρουν όλα.
Και πάντα μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Ο πατέρας μου είναι και προπονητής, ο δικός σου και πολιτικός. Του γείτονα είναι και ειδικός οικονομολόγος, της γκόμενας μου είναι και δικαστής.
Οι μανάδες-γιαγιάδες όλων μας είναι και γιατροί.
Και η λίστα είναι ατέλειωτη.
Μπαρούφα και άρπα-κολλα. Προπονητές που δεν ξέρουν τη μυρωδιά του χόρτου,
οικονομολόγοι κάτω από το όριο της φτώχειας, γιατροί που δεν ξέρουν που βρίσκεται η καρδιά.
Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να παραδεχόμαστε την ανημπόρια μας και να τα αφήνουμε σε άλλους.
Και εγώ, που δεν είμαι καλά δε μπορώ να ανταπεξέλθω μόνος μου.
Προσπάθησα, χίλια χρόνια ξερόλας, αλλά απέτυχα.
Με πειράζει που δεν είμαι ικανός και τρέχω σε αναζήτηση βοηθείας.
Αλλά μετά ξανασκέφτομαι, το να ταπεινώνεσαι και να ζητάς βοήθεια είναι το μεγαλύτερο θαύμα του κόσμου.
Ακόμα και στις καλές καταστάσεις. Δε χρειάζεται καν να έχεις ανάγκη τον άλλο.
Κλείνεις το μάτι συνωμοτικά στον εαυτό σου και ξεγυμνώνεσαι.
Τον αγαπάς πολύ και του χαρίζεις ένα σπάνιο δώρο.
Τη χαρά του απαραίτητου σε εσένα ανθρώπου.