Σπασαρχιδισμός…

Ένας όρος ο οποίος περιλαμβάνει οτιδήποτε μας σπάει τα @@ και γενικώς τα νεύρα μας. Έχει πολύπλευρα νοήματα και πολλές διαφορετικές οπτικές γωνίες, ανάλογα με τα πράγματα που εκνευρίζουν τον καθένα μας και με τον τρόπο που αυτός τα εισπράττει…
Για εμένα προσωπικά αυτός ο όρος χαρακτηρίζει και περιγράφει τη συμπεριφορά της πλειοψηφίας των ανθρώπων άνω των 50 ετών, απέναντι στη νεολαία, δηλαδή και σε μένα…
Οι λόγοι είναι πολύ απλοί…
Μας μεγαλώσατε όπως εσείς θέλατε. Μας κάνατε αυτό που εσείς θέλατε.
Μας σπουδάσατε το όνειρό σας… Μας κάνατε γιατρούς, δικηγόρους, απόφοιτους πολυτεχνείων, οικονομολόγους. Μας κάνατε άνεργους αλλά κουστουμάτους, όπως πάντα θέλατε. Από μικρούς μάς χώσατε στο κεφάλι τις δικές σας φιλοδοξίες. Τα δικά σας θέλω. Δε μας ρωτήσατε ποτέ τι θέλαμε. Ποτέ τι ονειρευόμασταν…
Και αφού γίναμε το φοβερό δημιούργημά σας, μας αντιμετωπίζετε και σαν ανίκανους. Ανίκανους να βράσουμε ένα αυγό. Ανίκανους να ζήσουμε μόνοι μας. Ανίκανους να πάρουμε τη ζωή ΜΑΣ στα δικά μας χέρια…
Αν δεν είναι αυτό «σπασαρχιδισμός», τότε τι είναι;
Μας κλέψατε τα όνειρά μας, γαμήσατε την κοινωνία και το μέλλον μας, φυσικά χωρίς να μας ρωτήσετε ποτέ…
Αφήστε τουλάχιστον την πνοή μας, γιατί αυτή είναι μόνο δικιά μας…
Αφήστε να ανασάνουμε μόνοι μας… Αφήστε μας ήσυχους…