Στο σταυροδρόμι

Πριν λίγο βρέθηκα σ'ένα σταυροδρόμι. Όχι από αυτά που συναντάς συνήθως σε κακά βιβλία φιλοσοφίας αλλά από τα κανονικά. Με άσφαλτο. Ώρα αιχμής στο κέντρο της πρωτεύουσας. Όπως περιμένει κανείς, ο τροχονόμος σε τέτοιο σημείο είναι πιό απαραίτητος και από ωτοασπίδες σε περιγραφή αγώνα μπάσκετ απο το Συρίγο.
Υπήρχε λοιπόν ένα παιδί εκεί που μάλλον είχε πάθει ναυτία από το πέρα δώθε των αυτοκινήτων. Έδινε σήμα από δω, μετά απο 10 δευτερόλεπτα το έπαιρνε πίσω, άφηνε λωρίδες για 2-3 λεπτά να κινούνται και άλλες τις ξέχναγε για ώρα. Φυσικά δεν κάνω καν τον κόπο να πω σε ποιες λωρίδες βρισκόμουνα και εγώ. Η αλήθεια είναι ότι κάναμε αρκετή υπομονή και κατά τα φυσιολογικά ανατολίτικα έθιμα αρχίσαν τα κορναρίσματα. Εγώ το αποφεύγω φυσικά, γιατί είμαι ένας Ευρωπαίος ανοιχτόμυαλος νέος.
Το παιδί, που πραγματικά μάλλον μας είχε ξεχάσει, ταρακουνήθηκε όταν ο ήχος από τις κόρνες πρέπει να έφτασε στα νεφρά του και ξεκινήσαμε.

Και τότε γεννήθηκε άλλη μιά ερώτηση. Είπαμε εγώ είμαι Ευρωπαίος και δεν κορνάρω. Όμως αν δεν κόρναραν κάποιοι μπορεί να πήγαινα μόνο για μεσημεριανό στη δουλειά μου.
Και για να το θέσω καλύτερα. Αν ήμουνα το μόνο αυτοκίνητο και περνούσαν ας πούμε 10 λεπτά χωρίς να μου δίνει σήμα θα κόρναρα ή όχι; Θα περίμενα εκεί μέχρι να τελειώσει η βάρδια του ή ο Ευρωπαίος νέος θα πεταγόταν για σούβλακο στου Βασιλάρα στην Καλλιθέα;

Δεν ξέρω την απάντηση και ούτε έχει σημασία στο συγκεκριμένο παράδειγμα.
Κοίτα ρε φίλε όμως, τι δύναμη έχει η μάζα. Και πως η μάζα δίνει άπειρα  άλλοθι στον μικρό ψευτοΕυρωπαίο εαυτό μας.

"Μα εγώ δεν κόρναρα".
Αλλά έκανες τη δουλειά σου.