Σήμερα το απόγευμα βρέθηκα σε μιά παρέα και συζητούσαμε για τους πλούσιους που αγοράζουν πίνακες ζωγραφικής οι οποίοι κοστίζουν χιλιάδες ευρώ, και δείχνουν το απόλυτο αφηρημένο τίποτα.
Συμφωνήσαμε ότι το θέμα δεν είναι αν έχει καλλιτεχνική αξία, αλλά το γεγονός ότι δεν μπορούν να το αποκτήσουν οι πολλοί και με αυτόν τον τρόπο νιώθουν ξεχωριστοί. Πολλή ματαιοδοξία και κόμπλεξ, είπαμε καθώς κουνούσαμε τα κεφάλια μας..
Ύστερα μπήκα στο μετρό και είδα έναν Μαροκινό που φορούσε ένα κασκόλ που μού φάνηκε γνωστό. Ναι, θυμήθηκα από πού το ξέρω. Το είχα κι εγώ. Το έδινε δώρο το Dixan, πριν χρόνια. Ήταν ένα πολύ ωραίο κασκόλ. Είχε γαλάζιο, λευκο και καφέ. Στάνταρ θα μπορούσα να το είχα αγοράσει.Δεν το φορούσα όμως, γιατί είχε ένα μεγάλο κακό.
Το φορούσαν τα μισά παιδιά στο σχολείο.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου