Le Petit Prince

Απ’τις παρέες σου ριγμένος. Πολλές φορές αδικημένος. Ακούς πολλά, μα δίνεις σημασία στα λίγα. Κρατάς μόνο όσα αξίζουν και ρίχνεις στη πυρά αυτά που δε σ’αγγίζουν…
Συζήτηση αρχινάς για τα παλιά… Λόγια που βγαίνουν από μέσα σου, λόγια καρδιάς. Δεν παραπονιέσαι. Δεν κλαίγεσαι. Δεν κρατάς κακία σε κανέναν. Δε γνωρίζεις αυτή τη λέξη. Ακόμα και τα αρνητικά σου σχόλια, έχουν μια κρυφή καλοσύνη να τα συνοδεύει…
Σε κοιτώ και σε ακούω προσεχτικά. Μα δε βλέπω κάποιον με το βλέμμα χαμηλά. Δε βλέπω κάποιον αδύναμο. Βλέπω κάποιον απελευθερωμένο που δεν τον αγγίζουν οι καθημερινές ηλιθιότητες της εποχής μας, έναν ελεύθερο άνθρωπο. Κάθε σου φράση, πίσω της μια αλήθεια…
Οι απόψεις σου πολλές φορές, για πολλούς μοιάζουν ριζοσπαστικές, τους ενοχλούν. Αιχμηρές, για το φαίνεσθαι και τον πλασματικό τους κόσμο. Η μικροπρέπεια τους δεν τις αντέχει, βλέπεις. Τσαλακώνουν την “τέλεια” εικόνα τους και ακυρώνουν τις ψευδαισθήσεις της μεγαλοζωής τους…
Ο τόπος που σε γέννησε, δε σε χωράει πια. Σε μιζεριάζει. Σε υποβιβάζει. Σε αδικεί. Ούτε οι άνθρωποί του σου αξίζουν. Όχι επειδή ονειρεύεσαι κήπους κρεμαστούς αλλά επειδή πολύ απλά, ονειρεύεσαι ελεύθερα. Χωρίς κόμπλεξ. Τα όνειρά σου δεν έχουν δηλητηριαστεί από τα πρέπει και δεν έχουν αλλοιωθεί από ψευδαισθήσεις. Έχουν αλλιώτικο χρώμα και δε χωράνε πια εδώ..
Λυπάμαι που δεν είμαι όπως εσύ αλλά προσπαθώ. Πολλές φορές όταν παίρνω το λάθος δρόμο, σκέφτομαι εσένα και τον αλλάζω…
Το αγαπημένο σου βιβλίο ήταν πάντα “Ο Μικρός Πρίγκiπας” και δεν ήταν τυχαίο…
Σου είχα πει ότι σου χρωστάω μια μπύρα, όμως σου χρωστάω πολλά περισσότερα…