Πολλές φορές νιώθω την ανάγκη να βγώ στη βροχή. Άλλες φορές για να κλάψω χωρίς να με καταλάβει κανείς κι άλλες φορές γιατί δεν μπορώ να δακρύσω αν και το έχω τόση ανάγκη.
Χθες, σε μια ακόμη τυχαία συνάντησή μας, συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει πια τίποτα ερωτικό μεταξύ μας.
Ένιωσα πάλι βέβαια απίθανα πράγματα τις πρώτες στιγμές. Είναι απ΄τις στιγμές που δεν ξέρεις αν απλά πεθαίνεις ή μόλις άρχισες να ζείς. Δε το αλλάζω νομίζω με τίποτα αυτό το συναίσθημα.
Μετά που χάθηκες ξανά και μαζί σου οι αρυθμίες και τα περίεργα σφιξίματα στο στομάχι, έβγαλα αυτό το συμπέρασμα. Πάντα θα έχεις για μένα αυτό το κάτι που μου χαλάει όλες τις ισορροπίες αλλά πια ερωτικά δεν υπάρχει τίποτα. Ήθελα να δακρύσω, να πενθίσω γι'αυτό το χαμό αλλά δεν μου έβγαινε. Δυστυχώς και ο καιρός δεν βοηθούσε.
Σήμερα όμως μία μπόρα κατάφερε να με μάθει να δακρίζω.
Άν δεν ξέρεις να δακρίζεις κάνε μια μεγάλη βόλτα στη βροχή, χωρίς ομπρέλα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου