Βιώνοντας την απόλυτη μοναξιά, ζώντας πολυάσχολες μέρες. Όλος ο κόσμος τρέχει πιά, ανοίγει φτερά και δε μπορεί να ασχολείται με σένα, loser. Φωναχτές σκέψεις στον καθρέφτη να το καταλάβω.
Ένας χρόνος στην πλάτη είναι και ένα κλικ πιο πάνω στη βόλεψη του εαυτού μας. Μα και θεωρητικά να το πάρεις, αν ρωτήσεις ένα Λύκειο για τη διαπλοκή, το περιβάλλον, τη στήριξη στον πλησίον, μπλα μπλα μπλα, θα πιστέψεις ότι η λύση σε όλα θα έρθει στην επόμενη γενιά.
Υπερχείλιση ονείρων, ευαισθησίας, αγάπης.
Και πριν 50 χρόνια βέβαια τα ίδια θα λέγανε.
Και είναι ειλικρινείς ομολογίες. Δες όμως τα ίδια παιδιά 10 ή 20 χρόνια μετά.
Πόσο συμβιβασμένοι δουλοπάροικοι είναι ή τελοσπάντων για ποιά πράγματα νοιάζονται πέρα από τη βόλεψη τους.
Όσο μεγαλώνουμε οι άλλοι χωράνε όλο και λιγότερο στη ζωή μας, εκτός βέβαια από από αυτούς που εγωιστικά έχουμε ανάγκη όπως π.χ μαμά που είμαστε χέστες για να αποχωριστούμε την εικόνα της ή γκόμενα που έχουμε στηρίξει πάνω της πιο πολλά απ'όσα αντέχει.
Μόνο στεναχώρια μένει τελικά μέσα μου.
Δε νοιάζομαι για τον κόσμο γιατί αν ήταν αλλιώς τα πράγματα ο κόσμος δε θα χρειαζόταν τον προβληματισμό μου.
Νιώθω όμως δυνατός αν και μόνος στον εγκαταλελειμμένο μικρόκοσμο μου.
Στεναχώρια που με εγκατέλειψαν και δεν κατέρρευσα, όπως λέει και ένας Αργεντίνος ποιητής.
Με πληγώνει ρε γαμώτο που όλοι γύρω μου προχωρούν, έστω και προς τα σκατά, ενώ εγώ πηγαίνω ακόμα σε εκείνο το γαμημένο Λύκειο χωρίς να έχω καμμία πρόθεση να μεγαλώσω.
Ένας χρόνος στην πλάτη είναι και ένα κλικ πιο πάνω στη βόλεψη του εαυτού μας. Μα και θεωρητικά να το πάρεις, αν ρωτήσεις ένα Λύκειο για τη διαπλοκή, το περιβάλλον, τη στήριξη στον πλησίον, μπλα μπλα μπλα, θα πιστέψεις ότι η λύση σε όλα θα έρθει στην επόμενη γενιά.
Υπερχείλιση ονείρων, ευαισθησίας, αγάπης.
Και πριν 50 χρόνια βέβαια τα ίδια θα λέγανε.
Και είναι ειλικρινείς ομολογίες. Δες όμως τα ίδια παιδιά 10 ή 20 χρόνια μετά.
Πόσο συμβιβασμένοι δουλοπάροικοι είναι ή τελοσπάντων για ποιά πράγματα νοιάζονται πέρα από τη βόλεψη τους.
Όσο μεγαλώνουμε οι άλλοι χωράνε όλο και λιγότερο στη ζωή μας, εκτός βέβαια από από αυτούς που εγωιστικά έχουμε ανάγκη όπως π.χ μαμά που είμαστε χέστες για να αποχωριστούμε την εικόνα της ή γκόμενα που έχουμε στηρίξει πάνω της πιο πολλά απ'όσα αντέχει.
Μόνο στεναχώρια μένει τελικά μέσα μου.
Δε νοιάζομαι για τον κόσμο γιατί αν ήταν αλλιώς τα πράγματα ο κόσμος δε θα χρειαζόταν τον προβληματισμό μου.
Νιώθω όμως δυνατός αν και μόνος στον εγκαταλελειμμένο μικρόκοσμο μου.
Στεναχώρια που με εγκατέλειψαν και δεν κατέρρευσα, όπως λέει και ένας Αργεντίνος ποιητής.
Με πληγώνει ρε γαμώτο που όλοι γύρω μου προχωρούν, έστω και προς τα σκατά, ενώ εγώ πηγαίνω ακόμα σε εκείνο το γαμημένο Λύκειο χωρίς να έχω καμμία πρόθεση να μεγαλώσω.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου