μεγαλούτσικο

Παλιά είχα ένα φίλο. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν διαβάζει αυτό το blog. Είχα, που λέτε, ένα φίλο που τον είχα γνωρίσει στο δημοτικό. Ήταν ο τύπος που στο μπάσκετ θα ήταν ο αρχηγός, στην τάξη ο πρόεδρος, στην παρέλαση ο σημαιοφόρος και στην μπάντα ο leader. Είχε ένα εκ γενετής ταλέντο ηγετικής φυσιογνωμίας. Μιλούσε όμορφα, είχε προχωρημένες ιδέες για την ηλικία του, διάβαζε αρκετά, έβγαζε αρκετές γκόμενες, διέθετε πηγαίο χιούμορ και ήταν πολύ εύκολο να σε κερδίσει.

Γύρω στα τελευταία φοιτητικά χρόνια, είχε αρχίσει πια να περνάει η "μπογιά" του. Άτομα που παλαιότερα τον είχαν σαν θεό, ψιθύριζαν πίσω από την πλάτη του. Η γκόμενα που τα είχε μαζί του για πολύ καιρό, τόν χώρισε και δεν ξαναγύρισε ποτέ πίσω, ακόμα κι αν αυτός έριξε τα μούτρα του και την κυνήγησε. Κάποιοι από τους παιδικούς του φίλους ξέκοψαν και σταμάτησαν να τού μιλάνε. Λίγο πιο πριν από αυτούς, είχα κάνει κι εγώ το ίδιο. 

Πολλές φορές σκέφτομαι τούς λόγους που ήρθαν έτσι τα πράγματα και έχω δώσει πολλές πιθανές εξηγήσεις. Νομίζω ότι το παιχνίδι το έχασε επειδή είχε συνηθίσει να είναι αρχηγός. Έτσι είχε μάθει. Να ελκύει ανθρώπους και να νιώθει ότι "τούς έχει". Και όταν πέρασαν τα χρόνια και φυσικά οι άνθρωποι αυτοί άλλαξαν γιατί μεγάλωσαν και έκαναν παρέα και με άλλους ανθρώπους, τότε εκείνος ένιωσε ότι τούς χάνει. Και αυτό τον στεναχώρησε. Αλλά το κακό είναι ότι συνήθως οι άνθρωποι που έχουν μάθει να είναι αρχηγοί ή έστω να χαίρουν τον θαυμασμό των περισσοτέρων, είναι δύσκολο να αλλάξουν μυαλά. Συνήθως μένουν ακλώνητοι στις απόψεις και στις τακτικές τους. Και σχεδόν πάντα καταντάνε γραφικοί. 

Ένα τέλειο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο foxmoor των active member. Όποιος ξέρει 5 πράγματα θα με καταλάβει. Αν και νομίζω ότι όλοι έχουν μια σχετική ιστορία να πουν. Ένα άλλο παράδειγμα ήταν ο γυμναστής του χάντμπολ στο σχολείο μας. Ήταν ο πρώτος που είχε φέρει αυτό το άθλημα στην πόλη μας και θεωρείτο ο καλύτερος. Βέβαια μετέπειτα όταν διαδόθηκε και το δίδασκαν και άλλοι, πιο νέοι γυμναστές, είναι φυσικό να υπήρξαν και καλύτεροι. Ο προπονητής μου ένιωσε αυτό το κόμπλεξ του-πρώην-αρχηγού και έμεινε για πάντα περιθωριακός, με απαρχαιωμένες απόψεις και αγωνιστικές τακτικές της προπερασμένης δεκαετίας. Και πάντα να σνομπάρει και να στάζει φαρμάκι για τους πάντες. 

Αυτό που θέλω να πω. Το ότι είσαι γαμάτος τώρα επειδή έχεις καταφέρει κάποια πράγματα, δεν σημαίνει ότι αυτά τα εφόδια θα αρκούν για να είναι γαμάτος και αύριο. Και αν δεις ότι δεν νιώθεις πια γαμάτος, κοίτα να αλλάξεις. Μην μείνεις στάσιμος, γιατί με μαθηματική ακρίβεια θα καταντήσεις τρελός και γραφικός. Κοίτα τον κόσμο γύρω σου. Αυτόν που παλαιότερα ήταν διαφορετικός και τον είχες μάθει για αλλιώς. Και πάρε ιδέες. Και αν δεν νιώθεις καλά, κατά πάσα πιθανότητα θα πρέπει να αλλάξεις εσύ, και όχι εκείνοι. 

Και δεν είμαι ο μπαμπάς εγώ και δίνω συμβουλές. Έχω περάσει αυτό το στάδιο αρκετές φορές. Και πρόσφατα και πιο παλιά. Και θα το ξαναπεράσω. Έχω μείνει χωρίς κοντινούς φίλους, για καιρό, όταν τούς έβλεπα να αποκτούν νέες συνήθειες. Όταν έβγαιναν σε μέρη που πιο παλιά τα κράζαμε. Όταν άκουγαν μουσικές που πιο παλιά τις κοροιδεύαμε. Όταν ντυνόντουσαν καλά στο σχολείο ενώ εγώ έσκαγα με τις φόρμες. Γιατί εγώ στο μυαλό είχα μείνει στο γυμνάσιο και αυτοί πήγαιναν λύκειο. Και ήθελα να ρίξω το φταίξιμο σε αυτούς, λόγω κομπλεξ δικού μου. Και καθόμουν σε μια γωνιά και έγραφα lowbap στίχους για τη μοναξιά. Μιλάμε για τόση γραφικότητα.

Το ερώτημα είναι κάνεις ό,τι και οι φίλοι σου; Πας με την μάζα; Θα σού πει κάποιος άλλος. Δεν πρέπει να έχεις την δικιά σου προσωπικότητα; Δεν πρέπει να μείνεις πιστός στο χαρακτήρα σου έστω και σαν μοναχικός ταξιδιώτης; Δεν ξέρω ρε μεγάλε, ειλικρινά. Στην τελική άλλαξε φίλους και παρέες. Μην τους κατηγορείς αυτούς που αλλάξανε. Ξέρω γω. Αυτό που ξέρω είναι να μην είσαι κολλημένος με το οτιδήποτε. Ό,τι σημαίνει η λέξη "κολλημένος" στο κεφάλι σου. Αυτό. Στο κόλλημα λέμε όχι. Στην αναθεώρηση λεμε ναι. 

Α, και το: "θα πέθαινα για τα πιστεύω μου" είναι μια μεγάλη ηλιθιότητα γιατί μπορεί αυτά που πιστεύω να είναι λάθος.