το να μην έχω τίποτα να χάσω

Ποιοί είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι; Αυτή την σκέψη έκανα σήμερα καθώς είδα κάτι, λίγο πριν μπω στο σπίτι μου. Λογικά θα είναι αυτοί που δεν αγχώνονται. Οι ξέγνοιαστοι άνθρωποι. Αυτοί που ζουν με όσα πάνε και όσα έρθουν.

Τα χρήματα; Τι ρόλο παίζουν αλήθεια; Θα μού πεις ότι ένας πλούσιος θα είναι πιο ευτυχισμένος από έναν φτωχό. Αλλά όντως έτσι είναι; Δεν έχω γνωρίσει κανέναν δισεκατομμυριούχο ποτέ μου, αλλά δεν φαντάζεσαι κι εσύ ότι θα αγχώνεται μην πέσουν οι μετοχές του, μην τον ξεπεράσουν οι ανταγωνιστές του, μην τον κλέψουν ή μην απαγάγουν την κόρη του; Και παρ' όλα αυτά να πρέπει να συνεχίσει να παράγει κέρδος; 

Σίγουρα αυτό δεν είναι άγχος; Δεν νομίζω να ζουν τρελά ευτυχισμένη ζωή, κι ας πίνουν τα πιο ακριβά ουίσκια και ας τρώνε στα καλύτερα μέρη. Νομίζω το άγχος, σαν συναίσθημα, παραμένει το ίδιο. Είναι το ίδιο που έχει ένας μεροκαματιάρης που μπορεί αύριο να βρεθεί χωρίς δουλειά. Ή να μην έχει να πληρώσει το πετρέλαιο, καλή ώρα. Ειδικά στις εποχές που συρρικνώνεται συνεχώς η μεσαία τάξη. Αλλάζουν τα οικονομικά μεγέθη, αλλά η ουσία του άγχους παραμένει η ίδια. Και οι δύο δεν θα κοιμηθούν καλά. Ο ένας επειδή του κόψανε το 1/5 της σύνταξης, ο άλλος επειδή πήρε φωτιά το 1 από τα 5 του σκάφη. Άρα αν δεν είναι ούτε οι πολύ πλούσιοι, ούτε και οι μεσαίοι ευτυχισμένοι, ποιος μπορεί να είναι; 

Λίγο πριν μπω στο σπίτι μου σήμερα, είδα την άστεγη γυναίκα η οποία ζει στο απέναντι πεζοδρόμιο τις τελευταίες εβδομάδες. Έχει φτιάξει μία γωνίτσα με νάυλον, χαρτόκουτες και παλιές κουβέρτες. Σκεφτόμουν όλους αυτούς τους "απόκληρους" της κοινωνίας. Όσο κι αν τους λυπόμαστε, ή στεναχωριόμαστε για εκείνους, αυτοί ίσως ζούνε χωρίς άγχος. Ακόμα θυμάμαι έναν άστεγο που είχα δει στην Αμερική ο οποίος έψαχνε φαγητό σε έναν κάδο. Ο τύπος με μανία απλά έβαζε το χέρι του και ό,τι έβρισκε το έτρωγε. Ταυτόχρονα ανακάτευε χάμπουργκερ, με μιλκ σέικ, και κόκα κόλα με μπύρα. Τα έτρωγε όλα επειδή απλά πεινούσε. Δεν τον απασχολούσε τι γεύση θα είχε, αν θα είχε λήξει, αν θα πάθαινε δηλητηρίαση, αν θα είχε στάξει κανείς τη στάχτη του, αν, αν, αν. 

Και σκέφτομαι πώς να είναι το συναίσθημα του "δεν έχω τίποτα να χάσω"; Σκέψου το λίγο. Να μην σε απασχολεί κανένα άγχος. Απλά να ενεργείς σύμφωνα με το αίσθημα της επιβίωσης. Πόσο μακριά από εμάς;

Δεν υπονοώ ότι οι άστεγοι που ολοένα αυξάνονται τελευταία, είναι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι από εμάς. Απλά αναρωτιέμαι ποιο είναι το τίμημα. Για όσους αποφασίσουν να έχουν κάποια περιουσία και κάποια κεκτημένα, το τίμημα θα είναι το άγχος. Και όσοι το έχουν διώξει από το κεφάλι τους, πληρώνουν κι αυτοί ένα βαρύ τίμημα του να μοιάζουν τρελοί και απόμακροι.

Ποιοι είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι;