Είναι κάτι βράδια που με παίρνουν οι τύψεις απ' το χέρι και μου χαλάνε τον ύπνο. Φταίω κι εγώ, λέω, για ο,τι γίνεται, φταίω, και ντρέπομαι.
Ντρέπομαι γιατί είμαι Έλληνας, όταν Έλληνες κακοποιούν μετανάστες, χλευάζουν άριστους σημαιοφόρους που προοδεύουν και επαινούν κουτοπόνηρους ουραγούς.
Ντρέπομαι που δηλώνω δημοσιογράφος, όταν "δημοσιογράφοι" κακοποιούν την αλήθεια και ασελγούν στη νοημοσύνη μου.
Ντρέπομαι, όταν συλλαμβάνω τον εαυτό μου να ρίχνει κλεφτές ματιές σε τηλεοπτικά προγράμματα που αναδύουν οσμή εντονότερη κι απο χωματερή.
Ντρέπομαι που η παλάμη μου έχει περισσότερη θέρμη όταν επαιτεί παρά όταν σφίγγει σαν γροθιά.
Ο συβαριτισμός μου με τρομάζει. Δείχνω να λυπάμαι με τη συμφορά του
πλησίον, αλλά έντρομος διαπιστώνω πως όχι πολύ βαθειά μέσα μου, χαίρομαι που δεν είμαι στη θέση του.
Από τη μία κατακεραυνώνω τις μεθόδους και τα προιόντα βιντεοσκόπησης των προσωπικών στιγμών συνανθρώπων μου και από την άλλη δίνω γήν και ύδωρ
για να εξασφαλίσω έστω ένα μικρό στιγμιότυπο λεηλατημένης αξιοπρέπειας.
Ντρέπομαι που αφήνω όσα με πονούν να κατεβαίνουν σαν χιονοστιβάδα, που όσο πλησιάζει μεγαλώνει και δεν αφυπνίζομαι.
Ταξιδεύω σαν σανίδα από παλιό ναυάγιο και περιμένω την ακτή που θα με βγάλει το κύμα.
Ντρέπομαι που δεν πολεμώ, παρά μόνο στην ουρά του σούπερ μάρκετ, όταν μου κλέψουν τη θέση.
Ντρέπομαι να πω ότι ο μισθός μου δεν επαρκεί, όταν άλλοι ζούν με το ένα τρίτο των χρημάτων που εισπράττω.
Ντρέπομαι που συνεχώς αγοράζω αναλώσιμα, προσπαθώντας να νοιώσω αναλλοίωτος.
Φοβάμαι να ανέβω στην πραγματικότητα για να μην πέσω. Από την άλλη φοβάμαι να κατέβω στην ψευδαίσθηση για να μη χαθώ. Παραμένω στη μέση, αφουγκραζόμενος ασυνείδητα τη συνείδηση μου.
Όλα τα βλέπω αντρεστραμμένα: Δάσκαλοι χωρίς στοιχειώδη παιδεία αναλαμβάνουν να διαμορφώσουν χαρακτήρες. Αυτόκλητοι σοφοί συγγράφουν εκπαιδευτικά βιβλία που βρίθουν ανακριβειών, εγείροντας οργή και θυμηδία. Γιατροί που δεν γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα διαφημίζουν το λειτούργημα τους ανορθόγραφα: "ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΟΣ", προκαλώντας ανεπανόρθωτα κατάγματα στην αξιοπιστία.
Τέλος ντρέπομαι που ντρέπομαι, όταν οι άλλοι πλάι μου επαίρονται για τα αίσχη τους.
Ντρέπομαι ακόμη που έχω συνείδηση και με κάνει να θλίβομαι όταν κολυμπάω σε ωκεανό περιχαρών ασυνείδητων, πετυχημένων.
Μήπως τελικά η "μπαλάντα του **Sxeseis-bot**@κ@" γράφτηκε για μένα και για όσους χάνουν αναίτια τον ύπνο τους;
Χμμμμμμ...ποιοί από εμάς αναγνώρισαν τον εαυτό τους;
Εγώ πάντως ΔΕΝ ντρέπομαι να πώ ότι είμαι ο πρώτος....
Καλή σας/μας συνέχεια....στον ονειρικό μας κόσμο...
Του Νίκου Τζιανίδη.
Ντρέπομαι γιατί είμαι Έλληνας, όταν Έλληνες κακοποιούν μετανάστες, χλευάζουν άριστους σημαιοφόρους που προοδεύουν και επαινούν κουτοπόνηρους ουραγούς.
Ντρέπομαι που δηλώνω δημοσιογράφος, όταν "δημοσιογράφοι" κακοποιούν την αλήθεια και ασελγούν στη νοημοσύνη μου.
Ντρέπομαι, όταν συλλαμβάνω τον εαυτό μου να ρίχνει κλεφτές ματιές σε τηλεοπτικά προγράμματα που αναδύουν οσμή εντονότερη κι απο χωματερή.
Ντρέπομαι που η παλάμη μου έχει περισσότερη θέρμη όταν επαιτεί παρά όταν σφίγγει σαν γροθιά.
Ο συβαριτισμός μου με τρομάζει. Δείχνω να λυπάμαι με τη συμφορά του
πλησίον, αλλά έντρομος διαπιστώνω πως όχι πολύ βαθειά μέσα μου, χαίρομαι που δεν είμαι στη θέση του.
Από τη μία κατακεραυνώνω τις μεθόδους και τα προιόντα βιντεοσκόπησης των προσωπικών στιγμών συνανθρώπων μου και από την άλλη δίνω γήν και ύδωρ
για να εξασφαλίσω έστω ένα μικρό στιγμιότυπο λεηλατημένης αξιοπρέπειας.
Ντρέπομαι που αφήνω όσα με πονούν να κατεβαίνουν σαν χιονοστιβάδα, που όσο πλησιάζει μεγαλώνει και δεν αφυπνίζομαι.
Ταξιδεύω σαν σανίδα από παλιό ναυάγιο και περιμένω την ακτή που θα με βγάλει το κύμα.
Ντρέπομαι που δεν πολεμώ, παρά μόνο στην ουρά του σούπερ μάρκετ, όταν μου κλέψουν τη θέση.
Ντρέπομαι να πω ότι ο μισθός μου δεν επαρκεί, όταν άλλοι ζούν με το ένα τρίτο των χρημάτων που εισπράττω.
Ντρέπομαι που συνεχώς αγοράζω αναλώσιμα, προσπαθώντας να νοιώσω αναλλοίωτος.
Φοβάμαι να ανέβω στην πραγματικότητα για να μην πέσω. Από την άλλη φοβάμαι να κατέβω στην ψευδαίσθηση για να μη χαθώ. Παραμένω στη μέση, αφουγκραζόμενος ασυνείδητα τη συνείδηση μου.
Όλα τα βλέπω αντρεστραμμένα: Δάσκαλοι χωρίς στοιχειώδη παιδεία αναλαμβάνουν να διαμορφώσουν χαρακτήρες. Αυτόκλητοι σοφοί συγγράφουν εκπαιδευτικά βιβλία που βρίθουν ανακριβειών, εγείροντας οργή και θυμηδία. Γιατροί που δεν γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα διαφημίζουν το λειτούργημα τους ανορθόγραφα: "ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΟΣ", προκαλώντας ανεπανόρθωτα κατάγματα στην αξιοπιστία.
Τέλος ντρέπομαι που ντρέπομαι, όταν οι άλλοι πλάι μου επαίρονται για τα αίσχη τους.
Ντρέπομαι ακόμη που έχω συνείδηση και με κάνει να θλίβομαι όταν κολυμπάω σε ωκεανό περιχαρών ασυνείδητων, πετυχημένων.
Μήπως τελικά η "μπαλάντα του **Sxeseis-bot**@κ@" γράφτηκε για μένα και για όσους χάνουν αναίτια τον ύπνο τους;
Χμμμμμμ...ποιοί από εμάς αναγνώρισαν τον εαυτό τους;
Εγώ πάντως ΔΕΝ ντρέπομαι να πώ ότι είμαι ο πρώτος....
Καλή σας/μας συνέχεια....στον ονειρικό μας κόσμο...
Του Νίκου Τζιανίδη.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου