μεταξύ μας

Κακά τα ψέματα, μεταξύ μας. Πρέπει να παραδεχτείς κάτι. Αυτό για το οποίο στεναχωριέσαι τώρα, δεν είναι εκείνη που δεν είναι πια εδώ. Στεναχωριέσαι που έχασες αυτό που πίστευες ότι ήταν εκείνη. Σου λείπει εκείνη η εικόνα που είχες δημιουργήσει στο μυαλό σου και σε έκανε χαρούμενο. Όμως, ξέρεις καλά, ότι εκείνη δεν ήταν στ’ αλήθεια έτσι. Σε ξενέρωνε συχνά, σε έκανε να μην κοιμάσαι και να κλαις.
Αλλά την συγχωρούσες και έλεγες: “την αγαπώ, παρ’ όλα αυτά” και έτρεχε το μυαλό σου να την δικαιολογήσει. Δεν στεναχωριέσαι που έχασες αυτές τις εικόνες. Αυτές είναι δυσάρεστες αναμνήσεις βεβαίως. Στεναχωριέσαι για όλες εκείνες τις όμορφες στιγμές που περάσατε. Για όλα εκείνα που φάνταζε τέλεια στα μάτια σου. Τέλεια σαν την εικόνα που είχες φτιάξει για το πως θα ήθελες να είναι ο έρωτάς σου. 

Έλα, μεταξύ μας τώρα. Από καιρό γνώριζες ότι δεν ήταν ο άνθρωπος της ζωής σου. Αυτό που ονειρευόσουν σαν έρωτα για χρόνια, ήταν κάτι ανώτερο από αυτό που είχες τελικά με εκείνην. Κι όμως τώρα στεναχωριέσαι για αυτήν. Σού λείπει, ενώ ξέρεις ότι δεν σου αξίζει η συγκεκριμένη. Δεν θα αλλάξει ποτέ ώστε να γίνει αυτό που θα ήθελες να είναι το ιδανικό κορίτσι σου. 

Τότε γιατί στεναχωριέσαι στ’ αλήθεια; Δεν θες πραγματικά να ξαναγυρίσει πίσω. Δεν θα είναι λύση. Στεναχωριέσαι γιατί έχασες εκείνο το όμορφο συναίσθημα που νόμιζες ότι τα είχες όλα. Εκείνη η ανάγκη που είχε εκπληρωθεί για λίγο. Θυμάσαι πόσο γλυκά έτρεχαν εκείνες οι ενδορφίνες στις φλέβες σου; 

Υπάρχουν δύο δρόμοι. Ο πρώτος βγάζει εκεί έξω. Εκεί που μπορείς να αναζητήσεις κάποια άλλη, που όντως θα έχει όλα αυτά τα οποία δεν είχε εκείνη. Ο δεύτερος στο τρελάδικο.