Συμπέρασμα

Σήμερα σε συνάντησα μετά από πολύ καιρό. Γιόρταζε ο άνθρωπός σου και βρεθήκαμε ξανά σχεδόν όλη η παρέα μαζί. Μού θύμισες όλα όσα είχαμε περάσει μαζί.
Τα γέλια στις χαρές, τα κλάματα στα δύσκολα, τους ενθουσιασμούς, τους προβληματισμούς, τα αστεία, τις γιορτές, τις παρέες, τους δεκαπενταύγουστους. Τις συζητήσεις μας περί σχέσεων. Τις ερωτικές μας ανησυχίες και απογοητεύσεις. Ήταν τόσα πολλά αυτά που είχαμε περάσει μαζί, ήμασταν κολλητοί κάποτε, θυμάσαι;
Τώρα βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο και προσπαθούμε να μη συναντηθεί το βλέμμα μας ούτε κατά λάθος, ούτε κατά τύχη. Πόσο τραγικό, αστείο και συνάμα εμετικό μπορεί να είναι αυτό, μετά από τόσα χρόνια αδελφικής φιλίας;

Εσύ να υπερασπίζεσαι μέχρι τέλους τον υπέρτατο εγωισμό σου. Ένας ο Γουάλας για την ελευθερία και μία εσύ για τον εγωισμό. Ο ένας θα φωνάξει «ελευθερία» και η άλλη «εγώ»! Είναι σα να το βλέπω μπροστά μου. Μην τύχει και πέσουν τα μούτρα σου, αν κάνεις λιγάκι πίσω σε κάτι που δε συμφωνείς. Σε κάτι που κάποιος δε σου λέει ναι. Δε ξέρω αν είναι στοιχείο της γενικότερης γυναικείας φιλοσοφίας, αλλά εδώ μιλάμε για φιλία. Έχεις ακουστά ποτέ αυτήν τη λέξη; Απαιτεί θυσίες, αν δε στο έχουν πει…
Απ’την άλλη εγώ καθυστερημένος σε πολλά. Καθόλου υπομονετικός πλέον, προτιμώ την σύγκρουση από το να σφυρίζω αδιάφορα και να είναι όλα μια χαρά. Χωρίς να αντέχω τις μυστικοπάθειες και τα ψέματα του τύπου, πάω για ύπνο αλλά τελικά βρίσκομαι για κρασιά μόνο και μόνο για να μην έρθουν και μερικοί άλλοι. Χωρίς να αντέχω τις ρομαντικοσυζητήσεις και τις παπαροσυγκρίσεις για τις ξεπερασμένες πρώην. Χωρίς να μπορώ πια να χαμογελάω σε κάποιον μπροστά του και να κράζω στην πλάτη του. Και κυρίως, χωρίς να ανέχομαι το παραμικρό πικρόχολο σχόλιο για τα τυπάκια που μού στέκονται κάθε μέρα, επειδή εσύ δε τα γουστάρεις. Δεν είσαι η μοναδική σ’αυτό τον κόσμο, όπως δεν είμαι ούτε εγώ μοναδικός. Όντως μέχρι πρότινος νόμιζα πως φταίω εγώ για την κατάσταση που βρισκόμαστε, όπως άλλωστε πιστεύεις και εσύ. Αλλά τελικά σήμερα κατάλαβα πως δεν ισχύει.

Ξέρεις, οι φιλίες ανήκουν και αυτές στην κατηγορία με τις ανθρώπινες σχέσεις.
Οι ανθρώπινες σχέσεις κατά κανόνα συντηρούνται από δύο άτομα και πάνω (εκτός και αν γίνεις φίλος ή τα φτιάξεις με τον εαυτό σου, οπότε κοιμάσαι και ήσυχος γιατί είναι αδύνατον να σου κάνει μαλακία).

Συμπέρασμα: Αν κάποιος από τους δύο ΔΕΝ ξυπνήσει ένα πρωί με διανοητική καθυστέρηση ή κάποιο σύνδρομο ψυχασθένειας, τότε πολύ απλά για την κατάσταση που έχει φτάσει μια σχέση, ότι είδους και αν είναι αυτή, φταίνε και οι δύο.

*Δε χρειάζεται να είσαι ο Φιμπονάτσι για να το καταλάβεις…