Κουραστική μέρα. Άυπνος. Μετά από αρκετές υποχρεώσεις δεξιά-αριστερά, έγειρα λίγο να χαζέψω έναν αγώνα στην τηλεόραση. Με πήρε ο ύπνος γρήγορα και αποκοιμήθηκα. Σε ονειρεύτηκα. Είχα πολύ καιρό να σε δω, να σ’αγκαλιάσω, να κοιμηθούμε μαζί, να ξυπνήσουμε αγκαλιά. Όλα μετά από τόσο καιρό μού φαινόντουσαν σαν ψέμα. Αλλά δεν ήταν όνειρο. Αυτή τη φορά ήταν αλήθεια, μια αλήθεια που συνεχίστηκε και στο υποσυνείδητό μου. Δεν ήθελα με τίποτα να ξυπνήσω, όμως έστω και τώρα, έστω και στη μέση της νύχτας ξύπνησα.
Όμως δε φοβάμαι. Δε φοβάμαι πια ότι όλα ήταν μια ψευδαίσθηση. Δε φοβάμαι μήπως ήταν απλά ένα όνειρο. Δε φοβάμαι πως θα σε βλέπω πια μόνο στον ύπνο μου. Δε φοβάμαι να ξυπνήσω και να καταλάβω πως δεν ήσουν ποτέ εδώ. Δε φοβάμαι τα όνειρά μου πια. Δε φοβάμαι, μ’ακούς;
Γιατί είμαι ακόμα μεθυσμένος απ’τη μυρωδιά σου. Γιατί μυρίζω ακόμα το άρωμά σου στο χώρο. Γιατί ήσουν εδώ…
6 σχόλια:
Το πιο γλυκό μεθύσι.........
Τελικά τι είναι πιο "βαθύ"?
Η μυρωδιά που "άφησε" ή οι μυρωδιές της που ακόμα δεν "γεύτηκες"?
Καλημέρα!
oi myrodies tis pou akoma de geftikes isos na min axizoun ton kopo
Ωραίο συναίσθημα...
mmmm...mou aresei pou les de se noiazei, alla alh8eia de se noiazei h to les apla gia to pistepseis fovoumenos mh epanalhf8ei to parel8on???
@anonymo,
Καλέ μου ανώνυμε πρέπει να είσαι πολύ "πονεμένος"....
Και να μην αξίζουν τον κόπο και να μην είναι αυτά που προσδοκούσες, αξίζει νομίζω έστω να προσπαθήσεις για αυτά που δε γεύτηκες ακόμα. Άλλωστε η έννοια του μυστηρίου, όπως και στη ζωή, έτσι και στον έρωτα είναι το στοιχείο που σού δίνει τη μαγεία των πραγμάτων. ;)
Κατερίνα μου, αν δεν αγαπήσεις το παρελθόν σου ή έστω το ξεπεράσεις, αν αυτό σε πονάει, δεν μπορείς να αγαπήσεις ούτε το μέλλον σου. :)
Δημοσίευση σχολίου