κάτι μέσα μου πεθαίνει

Είμαι ένας άνθρωπος που όταν αγαπάω κάποιον θέλω να του τα δίνω όλα. Είτε στην κοπέλα μου, είτε σε ένα φίλο μου. Βάζω συχνά σε προτεραιότητα αυτούς που αγαπάω, και μετά ακολουθώ εγώ. Δεν θα με νοιάξει να χαλάσω τα χρήματά μου, το ωράριό μου, να χάσω τον ύπνο μου, να επιβαρύνω την υγεία μου, να πάω πίσω την δουλειά μου, αρκεί να ευχαριστήσω αυτόν που αγαπώ. Ειδικά όταν νιώσω ότι ο άλλος έχει μία ανάγκη για υποστήριξη. Αν ας πούμε έχει χωρίσει και είναι χάλια, ή κάνει καταθλιπτικές σκέψεις για το μέλλον, ή είναι άρρωστος, ή δεν έχει λεφτά ή γενικώς δεν είναι καλά. Τότε εγώ θα βάλω στην άκρη τη ζωή μου, αυτόματα. Είμαι τέτοιος.

Το κακό είναι όταν δεν βλέπω την ίδια στήριξη από τους ίδιους ανθρώπους, τον καιρό που περνάω εγώ δύσκολες στιγμές. Παλιά σκεφτόμουν ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο και δεν συμπεριφέρονται όλοι με τον ίδιο τρόπο και δεν μπορώ να έχω απαιτήσεις. Μαλακίες. Επίσης σκεφτόμουν ότι πρέπει να κάνω την καλή πράξη αλτρουιστικά, και να μην περιμένω από άλλους να πάρω κάτι πίσω. Φάση κάνε το καλό και ρίξ'το στο γυαλό. Επίσης μαλακίες. Παιδικές ασθένειες.

Βλέπω καθημερινά μέσα μου να απογοητεύομαι όταν δίνω περισσότερα από όσα παίρνω. Και χωρίς εγωισμούς και δήθεν κολλημένη αξιοπρέπεια, αυθόρμητα ο οργανισμός μου νιώθει την ανάγκη να δώσει μόνο σε αυτούς από τους οποίους παίρνει πίσω. Δεν αντέχει να δίνει πολλά και να παίρνει λίγα. Η στρόφιγγα αγάπης κλείνει.

Λιτότητα.

Υπάρχουν άνθρωποι που ξέρω ότι θα πέθαιναν για μένα. Που συνεχώς και με τον οποιοδήποτε τρόπο μού το δείχνουν. Δεν κρύβονται πίσω από δικαιολογιούλες. Δεν βρίσκουν εμποδιάκια. Με κατανοούν, έρχονται στη θέση μου, με στηρίζουν. Με αυτούς θέλω να έχω σχέσεις unlimited ορίου. Ενώ με τους υπόλοιπους οι συναλλαγές να γίνονται βάσει αυστηρού ισοζυγίου. "Φίλε μου, θα κάνω για σένα ό,τι θα έκανες κι εσύ για μένα". Δεν θα γίνω μουνόπανο. Δεν θα εκμεταλλευτώ. Απλά τυπικές, ξεκάθαρες, εγγυημένες συναλλαγές.

Είναι πολλές φορές που ξέρω ότι ο άλλος δεν θα έκανε ποτέ ό,τι κάνω εγώ για εκείνον, αλλα λέω: "έλα μωρέ, αφού τον αγαπάς. Δώσ' τα όλα." Όχι πια. Το μόνο που πετυχαίνω είναι να ξενερώνω όταν νιώθω ότι δίνω και δεν παίρνω. Τρελαίνομαι όταν ξέρω ότι έχω κάνει θυσίες ρε πούστη μου για κάποιον και μετά όταν βρεθώ να έχω εγώ την ανάγκη, να παίρνω τ' αρχίδια μου. Και το χειρότερο είναι ότι δεν σβήνονται αυτά από μέσα μου. Ακόμα και με άτομα που υπερλατρεύω, αν έχω νιώσει ότι δεν μου ανταπέδωσαν αυτό που άξιζα έστω και μία φορά στο παρελθόν, θα έχω απογοητευτεί τόσο πολύ που δεν θα μπορώ να το σβήσω. Έχει βγει μία κίτρινη κάρτα στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Είμαι τέτοιος.

Προ-υπόσχεση για το '13: Θα κάνω τα πάντα για αυτούς που πιστεύω ότι θα έκαναν τα πάντα για μένα. Για τους υπόλοιπους θα βρίσκω δικαιολογίες.