Θυμάσαι τα πρώτα σου Χριστούγεννα; Τότε που ξυπνούσες πρωί-πρωί για να βρεις ένα δώρο πάντα κάτω από το δέντρο; Ήταν κάτι που περίμενες για μήνες. Τώρα κοιτάξου στον καθρέφτη. Πού πιστεύεις πια; Τι περιμένεις;
Είναι ωραία εκει έξω. Κι ας μην έχει πια μεγάλο δέντρο η πλατεία. Κι ας υπάρχουν λιγότερα φωτάκια και περισσότερα κλειστά μαγαζιά. Είναι η καλύτερη εκδοχή της μίζερής μας πολιτείας. Το βλέπεις στους ανθρώπους. Θέλουν όλοι να χαρούν μέσα τους. Θέλουν να ξεστομίσουν ένα "χρόνια πολλά". Υπάρχει ανάγκη να αφήσουν πίσω τα προβλήματά, να τα βάλουν δίπλα από τη φάτνη και να τα ξαναπιάσουν μετά του Αγιαννιού. Το φορολογικό, το ασφαλιστικό, το εφάπαξ. Ως τότε, να ξαναγίνουμε παιδιά έχουμε ανάγκη. Λίγη ηρεμία, λίγη πιο πολλή αγάπη και ένα καινούριο όνειρο για να πιστέψουμε. Ότι, ναι, η νέα χρονιά θα είναι καλύτερη.
Άνοιξε τη μύτη. Μύρισε Χριστούγεννα, γαμώτο.
1 σχόλια:
και σε εμένα αυτές ακριβώς οι σκέψεις περνάνε απο το μυαλό μου,αλλα εμείς φταίμε που καταντήσαμε τα Χριστούγεννα μια γιορτή κατανάλωσης.Ας τα λουστούμε τώρα...
Δημοσίευση σχολίου