μια εικόνα που ξέχασα

Βρισκόμαστε στην εξοχή. Ο ήλιος φάνηκε πάλι ύστερα από μία δυνατή μπόρα. Ο άνεμος ρίχνει τα φύλλα χούφτες, αγκαλιές από τις φτελιές.

Ο άνεμος σέρνει τα πεσμένα φύλλα και τίποτα δεν ακούς μόνο ο ήχος που σέρνονται τα φύλλα ανάμεσα στους φράχτες και στις σειρές των δέντρων.

Στον κάμπο, στον πολύ ήλιο τρέμουν τα πουλιά που δεν έχουν φωλιά. Μια γριούλα παίρνει βιαστικά την κατσίκα της από τον κάμπο.Εκεί πιο πέρα παίζουν στη σειρά κάτι παιδιά που πετάνε πέτρες στα νερά της βροχής.

Δεν υπάρχει κανείς στα σταυροδρόμια. Δεν μιλάει κανείς στους δρόμους. Τα δέντρα μοιάζουν στημένα, πέτρινα. Κάνει κρύο και έχει σκοτάδι. Έτσι δημιουργήται ένας φόβος και τότε λες: Κράτα μου το χέρι σφιχτά.

Αντίο, αυγούλες εκδρομές. Αντίο βουνά. Δεν μπορείς ούτε να κάτσεις στις πέτρες στο δρόμο γιατί είναι βρεγμένες από τη βροχή. Φυσάει ο άνεμος τις λεύκες, τις φτελιές και γυμνώνει ο αέρας τις φωλιές.


***Αυτό είναι ένα "σκέφτομαι και γράφω" που έγραψα στα 10 μου, στις 22 Οκτωβρίου του 1996. Δεν μπορώ να θυμηθώ πλέον καμία από αυτές τις εικόνες που περιγράφω. Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις πράγματα που έγραψες παλιά και να τα νιώθεις σαν να είναι ενός ξένου. Θα γίνει το ίδιο και με τα δικά σου κείμενα, αναβλητικότη; Δεν θα θυμάμαι τίποτα όταν σε ξαναδιαβάσω, και θα είμαι γεροντάκι πια; Θα έχω ξεχάσει και εκείνη που τόσα κείμενα τής έχω αφιερώσει;