ας είναι

Αυτή τη φωτογρφία τράβηξα χτες. Είναι ένα σοκάκι στο κέντρο της πόλης που από πάνω του έχουν κρεμάσει πολλά φωτισμένα καπέλα. Μού βγάζει πολλά συναισθήματα αυτό το σκηνικό. Εγκαταλελειμμένα μαγαζιά, λερωμένοι τοίχοι, σκουριασμένες πόρτες. Και από πάνω πολύχρωμα γιορτινά φωτιστικά. Μύριζε αμμωνία παντού. Ήμουν μόνος, αν εξαιρέσεις μία γυναίκα που έκλεινε εκείνη τη στιγμή το μαγαζί της και έφευγε κι εκείνη. Ένα δρομάκι που σπάνια περνάει κάποιος, και για όλο το βράδυ φωτίζεται εορταστικά. Βρήκα τον εαυτό μου μέσα εκεί. Μόνος, θλιμμένος, αυτά τα Χριστούγεννα. Σαν να είχα βρει μία λίμνη και να κοιτούσα το είδωλό μου. Είναι ένα ιδιαίτερο μέρος, η οδός Πιττάκη.

Ήμουν μόνος. Μία από τις καθημερινές μου κρύες βόλτες. Περπατάω μόνος μου με μουσική στα αυτιά και είναι κάτι που απολαμβάνω όσο λίγα πράγματα. Θα ήθελα και παρέα. Ναι, τις μισές φορές τουλάχιστον θα ήθελα και παρέα. Αλλά σπάνια βρίσκω κάποιον πρόθυμο. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι δεν αγαπάνε το περπάτημα. Και με κοιτάνε και σαν τρελό αν τούς πω ότι έκανα με τα πόδια μία μεσαία απόσταση, της τάξεως των 3-4 χιλιομέτρων. Και αν τύχει κάποιος και έρθει μαζί μου σε κάποια βόλτα, θα μού το κοπανάει μια ζωή και θα το διαλαλεί στους τριγύρω σαν να τον βασάνισα. Ας είναι.

Παλιά είχα μια κοπέλα που περπατούσαμε μαζί τα Χριστούγεννα. Και βλέπαμε μαζί το καράβι στην πλατεία και τα λαμπιόνια στην παραλία. Φέτος κάνω βόλτες μόνος, ανάμεσα σε ζευγάρια και οικογένειες που κατηφορίζουν την Ερμού. Νιώθω μοναξιά τέτοιες μέρες. Ας είναι. Καλά Χριστούγεννα, εαυτέ μου, και όπως είπαμε: θα κάνεις για τους άλλους όσα θα έκαναν κι εκείνοι για σένα.