αυτά τα μηδενικά

Πως νιώθει άραγε ένα μηδενικό; Στη μέση κενό και γύρω γύρω κάλυμμα. Σαν κάτι να μου θυμίζει αυτό.
Πάντα το μηδέν δεν έχει χρώμα, δεν έχει γεύση, ούτε μυρωδιά. Τι γνώμη θα έχει για τον κόσμο ένα μηδενικό; Μόνιμα παραπεταμένο, ξέχωρο χωρίς να συμβολίζει κάποια αξία.
Κομπλεξικό θα έλεγα. Φαντάζομαι πως θα θέλει να σκοτώσει όλους τους αριθμούς, όλα που έχουν κάτι να δώσουν, ή έστω κάτι να συμβολίσουν.
Και να μείνει μόνο του. Να έχει κυριαρχήσει το τίποτα, το κενό, ο αέρας ο κοπανιστός του κέντρου του.

Πως νιώθει άραγε αυτός που δε σηκώνει τηλέφωνα σε κάποιον που νοιάζεται;
Πώς νιώθει αυτός που υποκρίνεται, που λέει ψέμματα και αμολάει υποσχέσεις;
Ή αυτός που παίζει με τον ανθρώπινο πόνο; Ο αγενής, ο άτολμος, ο υπερόπτης, ο τελευταίος;
Δεν ξέρω ρε φίλε. Γιατί δε μπορώ να τα κάνω ούτε να τα νιώσω όλα αυτά. Δε μπορώ να τα βάλω με ένα μηδενικό. Γιατί δεν έχω που να χτυπήσω.
Όπως έλεγε και ο Λιαντίνης που τον θυμήθηκα χτες, το μηδέν νικιέται μόνο από τον εαυτό του.
Και εγώ δεν είμαι μηδενικό.

Για την ιστορία πάντως, όταν σε ξαναδώ θα σε ρωτήσω να μου πεις τις απαντήσεις στα παραπάνω.