αναμνηστικότη

Για κάποιον λόγο ίσως μοιρολατρικό, όταν ονειρεύεσαι κάτι συνέχεια, αρχίζεις και πιστεύεις ότι αυτό το όνειρο δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα. Και αν γίνει, δεν θα είναι έτσι όπως το ονειρευόσουν. Πάντα θα είναι λιγότερο, λόγω απαράμιλλης εξύψωσης. Ή θεοποίησης.

Αλλά καμιά φορά συμβαίνουν πράγματα που σού υπενθυμίζουν πόσο μικρός είσαι. Εγκλωβίζονται στο κεφάλι σου τα γέλια καζούρας του θεού, αφού γελάστηκες ότι τάχα ξέρεις τα σχέδιά του. 

Χτες ξαναβρέθηκα στην πόλη που έζησα τα επτά τελευταία γεμάτα χρόνια μου. Ήταν χτες που ξαναπερπάτησα την υγρασία της, ανέπνευσα τον ασθενικό βαρδάρη της. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Το έκανα με τον άνθρωπο που ζήσαμε όλα αυτά τα χρόνια παρεούλα. Είχαμε ένα δικό μας μηχανάκι και μπορούσαμε να πάμε όπου θέλαμε. Τις πρώτες μαγικές μεταμεσονύχτιες ώρες. Ήταν όνειρο, φίλε.

Και ξαναπήγαμε σε όλα τα σπίτια που ζήσαμε. Στο κάθε ένα. Και στο κατώφλι του καθενός είπαμε και από μία ιστορία που μάς συνέδεε με το κάθε παλιοδιαμέρισμα. Κάτσαμε στο ίδιο πεζούλι που η αγαπημένη του τον περίμενε για τρεις ώρες. Μπήκαμε στο παλιό ασανσέρ που ακόμα έχει εκείνο το σκαλισμένο κ.

Ζούμε διαφορετικά και μακριά, πλέον. Έχουν περάσει χρόνια. Δεν έχουμε τα ίδια μυαλά. Άλλη καθημερινότητα. Μα κάποια χνάρια συνεχίζουν να υπάρχουν κάπου πίσω στον κόσμο. Νίκησαν το χρόνο. Όπως οι πατημασιές των αστροναυτών στο φεγγάρι. 

Ταξιδεύεις χιλιόμετρα, επιστρέφεις σε προϊστορικά μέρη, και βλέπεις ακόμα κάτι σκαλισμένο. Ένα κ. Και την στιγμή που το αντικρύζεις, ακούς τον ήχο από τα κλειδιά σου που χάραζαν το ξύλο. Και την τρέλα που ένιωθες εκείνη την νύχτα που το έκανες. 

Δεν είναι άυλες αναμνήσεις που βρίσκονται στη σφαίρα του μυαλό μου μόνο. Είναι πράγματα που τα ψηλαφίζεις με τα δάχτυλά σου. Και μπορείς να τα φωτογραφίσεις. Υπάρχουν. Δεν μπόρεσαν να σε ακολουθήσουν όπου πήγες. 

Όπως είχε πει και κάποιος, είναι "τα ίχνη που αφήνουμε στον κόσμο".

Στο πρώτο διαμέρισμα που είχα μείνει, το 2004, υπάρχει ακόμα το όνομά μου στο θυροτηλέφωνο. Τώρα μένουν κάποιοι άλλοι και κρέμασαν και μια σημαία στο μπαλκόνι. Σε αυτό το μπαλκόνι που είχα ένα ραντεβουδάκι. Είχε έρθει με μία φίλη της και κοιμόντουσαν στο υπνοδωμάτιο. Εγώ με τον άλλον, κοιμόμασταν στο σαλόνι. Και τής έστειλα sms: "ραντεβού στο μπαλκόνι σε 10 λεπτά". Και λίγη ώρα ύστερα, άκουσα να τρίζει ανοίγοντας η πόρτα της κουζίνας και να ξεπροβάλλει το κορίτσι. Καθόμασταν, μιλούσαμε, και την αγαπούσα. Είχε πολλή ησυχία και ψιθυρίζαμε. Κοίταξα από κάτω να δω αν περνάει κανείς και είδα δυο μεγάλους να μας κοιτάνε. Ύστερα καβαλήσανε ένα μηχανάκι και χάθηκαν προς το μέλλον. 

Στο διαμέρισμα που μένω εγώ, πληρώνω το λογαριασμό του νερού κάποιας παπαδοπούλου. Τι αναμνήσεις έχει ζήσει αυτή η άγνωστη ανάμεσα στους τοίχους μου; Μπορεί να γέννησε τα παιδάκια της εδώ ή μπορεί να χτύπούσε το κεφάλι της όντας μεθυσμένη και ερωτευμένη. Μπορεί να περνάει κάτω από την πολυκατοικία μου κάτι βράδια και να κοιτάζει προς τα πάνω. Και να αναπολεί. Και να αναρωτιέται για το πώς δείχνω, και αν σέβομαι τον χώρο.

Οι αναμνήσεις βρίσκονται παντού. Από τα σπίτια μας, μέχρι τον καναπέ που σού γράφω τώρα σαν φιλοξενούμενος. Σίγουρα ο ιδιοκτήτης θα έχει μία φοβερή ιστορία να πει σχετικά με αυτόν τον καναπέ. 

Απάντησέ μου. Από τι υλικό είναι φτιαγμένες οι αναμνήσεις;