άντε στο καλό

Τι πραγματικά μου συμβαίνει.
Εξαιτίας μιας κάποιας εξομολογητικής διάθεσης που με κυβερνάει εδώ και κάτι μέρες προσπαθώ να αυτοεξομοληγηθώ, αφού σε εκκλησίες δεν πιστεύω και σε φίλους το έχω δοκιμάσει. Πριν λίγο, σε ένα φανάρι κοίταξα το πίσω αυτοκίνητο από τον καθρέφτη και είδα ένα ζευγάρι στην ηλικία μου που μέχρι να ανάψει το φανάρι έπαιζαν "ξύλο" γελώντας και σκάσανε στο τέλος και ένα μεγάλο φιλί. Τους καμάρωσα. Και χωρίς να το ξέρουνε γράφω γι'αυτούς τώρα εδώ για να κρατήσω για πάρτη τους τη στιγμή αυτή ζωντανή.
Εγώ έχω χρόνια να ζήσω τέτοια στιγμή. Άλλωστε μόνο με μία θα μπορούσα να την έχω ζήσει. Που λείπει χρόνια απ'τη ζωή μου. Αλλά βρίσκομαι σε μία κατάσταση που θα μπέρδευα και τους ψυχιάτρους νομίζω. Την έχω συνέχεια στο μυαλό μου, στο βάθος όμως, σιωπηλά. Δεν έχω εμφανή κατάθλιψη, βγαίνω τα βράδια, είμαι συνήθως χαμογελαστός, θέλω να γνωρίζω κόσμο και να κάνω μαλακίες με τους φίλους μου.

 Όμως όσο και αν το αρνούμαι υπάρχεις εκεί. Αν και όποτε ερχόμαστε πιά σε επαφή με απογοητεύεις όλο και πιό πολύ. Θέλω τη ζωή μου πίσω. Δε θέλω να υπάρχεις στη μνήμη μου, έχει καταντήσει κακό αστείο. Α ν μπορούσα θα προτιμούσα να μη σε γνώριζα ποτέ. Δε θέλω να ξαναγράψω ποτέ τίποτα για σένα.

Θα μπορούσα να έχω πεθάνει αυτή τη στιγμή σαν το σκυλί, μαζί με τον αδερφό μου σε κάτι γκρεμούς ενός νησιού πολύ μακριά από το σπίτι μου. Τη στιγμή που κατάλαβα ότι θα ζήσω σκέφτηκα πάλι εσένα. Που δε με παίρνεις ένα τηλέφωνο. Φτάνει είπα. Είναι too much ακόμα και για μένα.
Άντε στο καλό.