Προχτές μίλησα με ένα φίλο μου στο τηλέφωνο. Μού έλεγε τα προβλήματά του, ότι αγχώνεται πως από Σεπτέμβρη θα πρέπει να τρέχει με τη σχολή του, και μετά να τρέχει και στη δουλειά. Θα έχει και εργασίες, θα είναι μακριά από την κοπέλα του και τους γονείς του, και όλα αυτά σε μία πόλη την οποία δεν συμπαθεί. Εγώ τού είπα: "Ρε μαλάκα μην σε νοιάζει. Θα είμαστε μαζί και θα τα περάσουμε γαμώ. Θα δεις. Όλα καλά θα πάνε. Θα έχεις εμένα". Τότε εκείνος μού απάντησε: "Τα έσπασες φιλαράκι μου. Κατάλαβες τι είπες μόλις τώρα; Τα έσπασες". Εγώ δεν θεώρησα ότι είπα κάτι τρομερό και πρωτάκουστο, αλλά μάλλον τον βοήθησα με κάποιον τρόπο.
Χτες μιλούσα με έναν άλλο φίλο μου στο τηλέφωνο και τού έλεγα τα δικά μου προβλήματα αυτή τη φορά. Ότι έχω θέματα με τα γκομενικά μου, έχω θέματα με την καθημερινότητά μου, τις αναμνήσεις και διάφορα. Τότε εκείνος κάτι μού 'πε για να πάρω ένα τηλέφωνο. Δεν άκουσα καθαρά και αναρωτήθηκα για 2 δεύτερα, τι τηλέφωνο να εννοούσε. Να πάρω τηλέφωνο την πρώην μου να δω τι κάνει; Να πάρω τη νυν μου να της εξηγήσω; Να πάρω κάποιο φίλο μου, που να μένει εδώ, ώστε να βγω να ξεσκάσω; Τον ρώτησα τι είπε ακριβώς και απάντησε να πάρω τηλέφωνο να κλείσω για να κάνουμε τατουάζ. Ένα πράγμα που λέμε για καιρό, να πάμε να κάνουμε ένα ίδιο τατουάζ, έτσι για τη φάση. Εγώ γέλασα και τον ρώτησα: "Πώς αυτό το πράγμα θα μου λύσει τα προβλήματα ρε μαλάκα;"
Και μού είπε: "Ε εντάξει, να κάνουμε κάτι μαζί".
Και αν το σκεφτείς, τις περισσότερες φορές οι φίλοι είναι πρακτικά ανίκανοι να βοηθήσουν στην επίλυση των προβλημάτων μας. Δεν γίνεται εγώ να δουλέψω στη θέση του άλλου, ούτε να τού κάνω τις εργασίες. Και ούτε ο άλλος μπορεί να με κάνει να μην σκέφτομαι την πρώην μου. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να ξέρουμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Θα είναι εκεί είτε με τις συμβουλές τους, είτε με την συντροφική καζούρα τους, ή βουβοί να συμπάσχουν μαζί μας. Το θέμα είναι να νιώσει ο άλλος ότι δεν είναι μόνος.
Ο χειρότερος φόβος του ανθρώπου δεν είναι ο θάνατος, όπως πιστεύουν πολλοί. Είναι η μοναξιά. Και είναι ο μοναδικός φόβος που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας.
Χτες μιλούσα με έναν άλλο φίλο μου στο τηλέφωνο και τού έλεγα τα δικά μου προβλήματα αυτή τη φορά. Ότι έχω θέματα με τα γκομενικά μου, έχω θέματα με την καθημερινότητά μου, τις αναμνήσεις και διάφορα. Τότε εκείνος κάτι μού 'πε για να πάρω ένα τηλέφωνο. Δεν άκουσα καθαρά και αναρωτήθηκα για 2 δεύτερα, τι τηλέφωνο να εννοούσε. Να πάρω τηλέφωνο την πρώην μου να δω τι κάνει; Να πάρω τη νυν μου να της εξηγήσω; Να πάρω κάποιο φίλο μου, που να μένει εδώ, ώστε να βγω να ξεσκάσω; Τον ρώτησα τι είπε ακριβώς και απάντησε να πάρω τηλέφωνο να κλείσω για να κάνουμε τατουάζ. Ένα πράγμα που λέμε για καιρό, να πάμε να κάνουμε ένα ίδιο τατουάζ, έτσι για τη φάση. Εγώ γέλασα και τον ρώτησα: "Πώς αυτό το πράγμα θα μου λύσει τα προβλήματα ρε μαλάκα;"
Και μού είπε: "Ε εντάξει, να κάνουμε κάτι μαζί".
Και αν το σκεφτείς, τις περισσότερες φορές οι φίλοι είναι πρακτικά ανίκανοι να βοηθήσουν στην επίλυση των προβλημάτων μας. Δεν γίνεται εγώ να δουλέψω στη θέση του άλλου, ούτε να τού κάνω τις εργασίες. Και ούτε ο άλλος μπορεί να με κάνει να μην σκέφτομαι την πρώην μου. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να ξέρουμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Θα είναι εκεί είτε με τις συμβουλές τους, είτε με την συντροφική καζούρα τους, ή βουβοί να συμπάσχουν μαζί μας. Το θέμα είναι να νιώσει ο άλλος ότι δεν είναι μόνος.
Ο χειρότερος φόβος του ανθρώπου δεν είναι ο θάνατος, όπως πιστεύουν πολλοί. Είναι η μοναξιά. Και είναι ο μοναδικός φόβος που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας.
2 σχόλια:
όντως,η μοναξιά είναι ύπουλη φοβία!Υπάρχουν άτομα που μπορούν να ζήσουν με αυτήν και άλλα που απλώς τα "σκοτώνει".!
όλοι αναγκη καποιες φορές να ξέρουν ότι κάποιος είναι εκεί κοντά τους, είτε το ζητήσουν είτε όχι.
υπάρχουν και περιπτώσεις που κάποιος μπορεί να είναι κοτά σου νοερά. κι ας μην το ξέρεις. ίσως το νιώθεις ή το ελπίζεις...ίσως και να μην το φαντάζεσαι!
Δημοσίευση σχολίου