Ακουσα πριν λιγες μερες σε μια ορκωμοσία "σημαντικους" ανθρωπους να αναφερουν στις ομιλιες τους πολλες φορες τη λεξη χαρμολυπη. Η αληθεια ειναι οτι τους χλευασα λογω της βαρεμαρας και της νυστας μου, ανυπομονωντας να τελειωσει αυτο το "πανηγυράκι". Τελικα ομως ηταν περισσοτερο λογω της αγνοιας που ειχα γι'αυτο το συναισθημα! Λιγες μερες αργοτερα το νιωθω. Ειναι ενα παραξενο σφιξιμο στο στομαχι και αυτη η ανεξηγητη χαζομελαγχολια που αισθανεσαι οταν κατορθωνεις να ολοκληρωσεις καποιο στοχο μετα απο πολυ κοπο, αλλα περνώντας ταυτόχρονα πολλές όμορφες στιγμές, συνειδητοποιείς ότι αυτό που μέχρι εκείνη τη στιγμή ανυπομονούσες να τελειώσει και να φύγει από πάνω σου, τελικά θα σου λείψει. Αυτό πρέπει να είναι αυτή η περιβόητη χαρμολύπη. Το αποτέλεσμα της μανίας που έχουμε να μην απολαμβάνουμε τις στιγμές, να αγχωνόμαστε για το μέλλον και να περνάνε ένα χαρμολυπημένο παρόν. Όπως και να 'χει, ελπίζω τουλάχιστον να περάσει το στομάχι μου που μπορεί απλά να είναι από το πολύωρο χθεσινό μεθύσι και τόση ώρα να σας αραδιάζω μπαρούφες.
Υ.γ.Θα ακολουθήσω την αλάνθαστη συμβουλή ενός πολύ καλού φίλου και θα πάρω δύο ντεπόν.
Υ.γ.Θα ακολουθήσω την αλάνθαστη συμβουλή ενός πολύ καλού φίλου και θα πάρω δύο ντεπόν.
1 σχόλια:
Διαβασα ενα ινδικο βιβλιο καποτε στο ποιουπηρχε και μια διδακτικη παροιμια.
Οταν σκεφτεσαιτοπαρελθον μεγαλωνει η θλιψη σου.
Οταν σκεφτεσαι το μελλον μεγαλωνει ο φοβος σου.
Σκεψου το παρον γιατι μονο αυτο μετραει.
Νομιζω πως ειναι ενας τροπος ζωης. Ως τωρα βαυκαλιζομασταν με το παρελθον και επειδη το συγκριναμε με το τωρα μας επιανε θλιψη. Σκεφτομασταν αυτα που μπορει να ερθουν και καναμε συντηριτικες επιλογες χωρις να μας περναει απο το μυαλο πως ισως στην επομενη στιγμη ναμην υπαρχουμε. Δεν απολαμβαναμε το οσα ειχαμε και υποθηκευσαμε το οποιο δικο μας μελλον αλλα και αυτο των παιδιων μας...
Δημοσίευση σχολίου