Η κυρία Βίκερς είναι τυφλή από τα 7 της. Σήμερα είναι 59, ζει στο Ντόρσετ της Νότιας Αγγλίας, και αποφάσισε να γράψει ένα μυθιστόρημα. Με αυτόν τον τρόπο θα περνούσε τον καιρό της και θα κρατούσε το μυαλό της σε εγρήγορση. Χρησιμοποίησε ένα ειδικό σύστημα με λαστιχάκια ώστε να ξεχωρίζει τις σειρές του τετραδίου, και ξεκίνησε να γράψει.
Είχε ήδη ολοκληρώσει τις πρώτες 26 σελίδες, όταν την επισκέφτηκε ο γιος της. Τότε αυτή τού ζήτησε να τής διαβάσει όσα είχε γράψει, καθώς αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα των τυφλών συγγραφέων: Δεν μπορούν να ανατρέξουν πίσω στο γραπτό τους.
Πήρε, λοιπόν, ο γιος στα χέρια του τα χαρτιά, και με λύπη συνειδητοποίησε πως ήταν άδεια. Κοίταξε το χέρι της μητέρας του, και είδε ότι χρησιμοποιούσε ένα στυλό που δεν είχε μελάνι.
Δεν το έβαλε κάτω. Πήγε στην τοπική αστυνομία και ζήτησε από την ειδική μονάδα που ερευνά εγκλήματα και αποτυπώματα, να τον βοηθήσει να επαναφέρει τα χαμένα γραπτά της μητέρας του. Πράγματι οι αστυνομικοί, στον ελεύθερό τους χρόνο λέει, χρησιμοποίησαν ένα ειδικό σύστημα φωτισμού και ύστερα από μία επίπονη διαδικασία που διήρκησε 5 μήνες, κατάφεραν να διασώσουν και τις 26 σελίδες της κυρίας Βίκερς. "Το απολαύσαμε πραγματικά. Κάθε στιγμή περιμέναμε να διαβάσουμε τι θα γίνει στη συνέχεια", δήλωσε ένας από αυτούς.
Θα μπορούσε ο γιος να μην είχε απευθυνθεί στην αστυνομία. Να έλεγε στη μαμά του: "χαλάλι, 26 σελίδες είναι, ξαναγράψ' τες". Πού να τρέχει τώρα να ενοχλεί την αστυνομία. Όπως επίσης θα μπορούσαν οι αστυνομικοί να πουν: "Δεν μπορούμε να σπαταλήσουμε τον λίγο ελεύθερο χρόνο μας για κάτι τέτοιο". Πολλά θα μπορούσαν. Αλλά, δεν αξίζει να δίνουμε πρώτα μια ευκαιρία για το καλύτερο; Γιατί καμιά φορά, θα το πετύχουμε.
2 σχόλια:
μακάρι να ισχύει αυτή η ιστορία,με συγκίνησε τόσο!
αυτό θα πει να μην το βάζεις κάτω ποτέ:')
ναι ισχύει.. τώρα πρόσθεσα και την πηγή την οποία είχα ξεχάσει πριν!
Δημοσίευση σχολίου