τα ίχνη σου στον κόσμο (my end)

Κάτι μαγικό συμβαίνει στη ζωή όλων μας. Υπάρχουν άνθρωποι και στιγμές που δεν πεθαίνουν ποτέ, που η παρουσία τους μας υπενθυμίζεται σε ανύποπτες στιγμές, στα πιό απίθανα μέρη, με απίστευτους τρόπους και κυρίως χωρίς την έγκριση μας. Οι άνθρωποι αφήνουν ίχνη στον κόσμο. Μ'αρέσει ακόμα και ο ήχος της φράσης. Ίχνη στον κόσμο. Αφήνουν βιβλιαράκια αγάπης με ένα "σ'αγαπώ" στην πρώτη σελίδα. Αφήνουν αναμνήσεις από ένα αγαπημένο τραγούδι που ακούσατε μαζί. Αναμνήσεις από την επιμονή ενός σκύλου να ανεβαίνει το πρωί στο κρεβάτι και εσείς να γελάτε. Από τη μυρωδιά του δέρματος. Από το μέρος του πρώτου σας φιλιού. Και χιλιάδες άλλες που τα μάτια μου δεν επιτρέπουν να γράψω. Έτσι λοιπόν, όταν ξαναπέσει στα χέρια σου το βιβλιαράκι ή ακούσεις ξανά το τραγούδι αυτό ή δεις ένα σκύλο ίδιας ράτσας ή μυρίσεις στο δρόμο κάποια με τ'άρωμα αυτό ή περάσεις από το μέρος του πρώτου σας φιλιού, θα επιστρέφουν τα μαλλιά, τα δάχτυλα, τα σκυλιά, τα χείλια της.

Ειρωνία που τρέχουν τα μάτια μου από κάποιο κρύωμα τώρα, αν και θα μπορούσα να κλαίω από συγκίνηση. Παρατηρώ ότι γίνομαι πολύ μελό τελευταία όπου και να γράψω και δεν ξέρω τι μου συμβαίνει. Όσο μεγαλώνω γίνομαι όλο και πιο κλάψας τελικά. Σαν τις γριές που κλαίνε για τα τούρκικα σήριαλ του ΑΝΤ1 . Αυτός ο χρόνος μου έπεσε πολύ βαρύς. Νιώθω ότι μεγάλωσα απότομα, ενώ ο Θεός με καταριόταν δείχνοντας μου την Αγάπη. 
"Συγχώρα με, Αγάπη μου, που ζούσα πριν να Σε γνωρίσω" που έγραψε κι ο Τάσος Λειβαδίτης.

Στο μπλογκ αυτό για μένα συνέβη κάτι μαγικό. Να γράφω μιά εγώ, μιά οι φίλοι μου, να το συζητάμε, να αναρωτιόμαστε τι θα ανεβάσουμε σήμερα. Όμορφο πολύ. Τελικά δεν ξέρω αν νικήσαμε εμείς ή η αναβλητικότητα. Παρόλα αυτά κοιτάζω αυτά που έγραψα και βλέπω παντού το παρελθόν. Είναι γεμάτο από μνήμες περίεργες για μένα. Αμέσως θυμάμαι την κατάσταση που βρισκόμουν όταν έγραψα το κάθε post και συνήθως δεν ήταν η καλύτερη.

Τα ίχνη της στο μπλογκ είναι παντού, το ίδιο και σε όλο μου τον κόσμο.
Πρέπει να ζήσω και μετά τη γνωριμία μου μαζί της. Όχι μόνο να γράφω ή να τραγουδάω. Και μεταξύ μας, δεν το κάνω. Το μόνο που εύχομαι είναι όλοι να προχωράμε μπροστά, στη ζωή και όχι στις μνήμες.

Και όλη μας η ζωή να κυλάει με παρέα.

Για διάφορους λόγους, αυτό θα είναι το τελευταίο μου post.
Η φάση παρήκμασε.
Κάποια στιγμή χωρίς να το ξέρει κανείς μας ίσως και να τα ξαναπούμε.
Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.
Εις το επανιδείν.