"δουλεύω αύριο"

Ναι σίγουρα δεν είμαστε πια 18 χρονών. Δεν είμαστε όμως και πολύ μεγαλύτεροι. Οι μέρες των σπουδών σιγά σιγά τελειώνουν και αρκετοί πια δουλεύουν. Εγώ ως χαραμοφάης ακόμα ψάχνω τι θα κάνω με τη ζωή μου. Και έχω ακόμα πολλή όρεξη να βγώ, να πιώ, να ξενυχτήσω. Όπως στο επάγγελμα σου έτσι και στους φίλους σου πρέπει να κάνεις τη σωστή, κρίσιμη επιλογή. Ακόμα πιο άσχημο είναι να βλέπεις πως είναι αργά για μεγάλες αλλαγές. Λέω και ξαναλέω στους φίλους μου να βγαίνουμε μέχρι αργά, να πίνουμε και να γελάμε αλλά αυτοί μου απαντούν με ωραία ανέκδοτα. "Δουλεύω άυριο". Αυτό είναι το καλύτερο. Και εγώ όλο το χρόνο έπρεπε να ξυπνάω πρωί αλλά ήθελα πιό πολύ να ξενυχτάω με το φίλο μου και κάπως τα βόλευα. Επίσης πέρυσι το καλοκαίρι π.χ που δε δούλευες ρε φίλε τα σπάγαμε μέχρι το πρωί; Και συνεχίζονται. "Έχω ξεμάθει να πίνω", "με πειράζει στο στομάχι", "δεν υπάρχουν λεφτά για να βγω", λες και ένα μπουκάλι κρασί στο παγκάκι είναι δυσβάσταχτο οικονομικά για τους φίλους μου. Για κάποιους μπορεί να είναι. Για τους φίλους μου όχι.

Κανείς μέχρι τώρα δεν έχει τολμήσει να μου πει την αλήθεια. Λες και είμαι βλάκας και δεν το καταλαβαίνω. Και ίσως να την κρύβει και από τον εαυτό του. Ότι είμαστε αλλού πιά. Άλλες αναζητήσεις, θέλω και αντοχές έχει ο καθένας. Γιατί πρέπει να ακούω αυτές τις χαζές δικαιολογίες και όχι το "φίλε, βαριέμαι να βγω, σόρρυ" ή το "ας βγούμε αλλά να ξέρεις 1 η ώρα θα φύγω" ή το "προτιμώ να κάτσω σπίτι να παίζω χαρτιά". Λες και με φοβούνται ή με ντρέπονται. Στη φιλία πρέπει να κυριαρχεί η τιμιότητα. Όχι μόνιμα αστειάκια για να μη στεναχωρήσεις τον άλλο. Όμως τελικά βλέπω ότι η ζωή φέρνει ακόμα και εδώ την ισορροπία της. Τα τηλέφωνα αραιώνουν, με την πρώτη ευκαιρία θέλουμε όλοι να βγούμε με άλλες παρέες. Και σιγά σιγά γίνεται αντιληπτό το αυτονόητο.  Με δυό λέξεις, ότι δεν ταιριάζουμε πιά.