Σαν φως που σε τυφλώνει μόλις έχεις ξυπνήσει. Πως τα καταφέρνει και βρίσκει τη μόνη χαραμάδα που πάει στο μάτι σου. Δε γίνεται να ζήσεις ένα νωχελικό καλοκαιρινό απόγευμα χωρίς αξιοπρεπείς ποσότητες φωτός. Χωρίς να κλείνεις τα μάτια εξαιτίας της επίθεσης του ήλιου. Του ήλιου που ζεστένει και λιώνει τους πάγους των σκέψεων. Που σε κάνει δρομέα ή μπαλαρίνα στην καρδιά της πόλης σου.
Η αισιοδοξία στον άνθρωπο μάλλον τρέφεται με φως. Δεν εξηγείται αλλιώς. Ειλικρινά, αυτά τα απογεύματα είναι οι μόνες στιγμές που καταλαβαίνω, αυτό που λένε, ότι κανένα συναίσθημα δεν είναι οριστικό.
Η αισιοδοξία στον άνθρωπο μάλλον τρέφεται με φως. Δεν εξηγείται αλλιώς. Ειλικρινά, αυτά τα απογεύματα είναι οι μόνες στιγμές που καταλαβαίνω, αυτό που λένε, ότι κανένα συναίσθημα δεν είναι οριστικό.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου