Εκεί που καθόμουν κάτω από τη γέφυρα του Μπρούκλιν και έπινα ένα παγωμένο τζιν, σκέφτηκα ότι κάθομαι κάτω από τη γέφυρα του Μπρούκλιν και πίνω ένα παγωμένο τζιν. Πώς στο διάολο το είχα καταφέρει αυτό; Αν μού το έλεγες πριν λίγα χρόνια θα σού έλεγα ότι δεν πρόκειται να το ζήσω με τίποτα, τουλάχιστον στο προσεχές μάλλον. Και όμως τα είχα κατάφερει.
Καθώς ρουφούσα με μανία το ποτό του παραδείσου, έκανα μια μικρή διαδρομή προς τα πίσω. Και είδα ότι είχα φτάσει μέχρι εδώ, με δικά μου λεφτά τα οποία τα είχα δουλέψει τους προηγούμενους 2 μήνες. Σε μία εποχή που η ανεργία είναι στα ύψη, εγώ τα είχα καταφέρει και έκανα το όνειρό μου.
Πήγα λίγο πιο πίσω, και αναρωτήθηκα γιατί τα είχα καταφέρει; Γιατί πριν λίγα χρόνια είχα παρατήσει την πανεπιστημιακή μου προοπτική, και από εκεί που θα μπορούσα να γίνω ένας ακόμα επιστήμονας, πήγα σε μία τεχνική ιδιωτική σχολή. Είχα πάψει να παίζω το κρυφτό με τον εαυτό μου ότι το επιστημονιλίκι ήταν κάτι που με ενδιέφερε βαθιά μέσα μου και ότι θα ήμουν ευτυχισμένος αν το υπηρετώ. Δεν θα ήμουν καλός σε αυτό και πάντα θα βασανιζόμουν. Έτσι διάλεξα να χαλαλίσω τόσα χρόνια προσπάθειας για καλούτσικους βαθμούς, άγχη εξετάσεων, χρήματα φροντιστηρίων και να θυσιάσω το κοινωνικό μου στάτους, που δεν θα γινόμουν κάτι το οποίο ακούγεται τόσο όμορφο και ασφαλές στη γειτονιά, όπως ένας επιστήμονας.
Αν είχα πάρει εκείνο το πτυχίο, θα ήμουν ένας μέτριος επιστήμονας. Και σε αυτή την εποχή ειδικά, δεν επιβιώνουν οι μέτριοι. Άρα δεν θα είχα βγάλει τα χρήματα για να φτάσω ως αυτή τη γέφυρα, πού έβλεπα από μικρός στις ταινιές του Γούντι Άλλεν.
Το να παρατήσω εκείνη τη σχολή είναι από τα λίγα πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου και είμαι υπερήφανος. Και πρέπει να αναγνωρίζουμε και τα καλά που έχουμε κάνει. Πρέπει να είμαστε αντικειμενικοί κριτές του εαυτού μας, γι' αυτό και σ' το διατυμπανίζω. Όχι για να σού κάνω το μάγκα. Άλλωστε από ανασφάλειες μου, πρέπει να σε έχω χορτάσει τόσους μήνες.
Το ποτό μου τελείωνε κι εγώ παρακολουθούσα τα φωτάκια που τρέχαν στους απέναντι δρόμους. Μού 'ρθε στο μυαλό εκείνο το σημείο από την Αλίκη της χώρας των θαυμάτων, όπου στην ερώτηση: "Ποιός δρόμος είναι ο σωστός;", η απάντηση ήταν: "Όλοι οι δρόμοι είναι σωστοί, αν ξέρουμε πού θέλουμε να πάμε".
Και η σκέψη αυτή, αντί να με ανακουφίσει, με άγχωσε πιο πολύ. Πώς γίνεται να ξέρω πού θέλω να πάω; Πού θέλω να φτάσω; Μόνο το ένστικτο μου έχω για βοηθό. Καμιά φορά μού βγαίνει; Αλλά τις άλλες φορές; Πόσα πράγματα έχω χάσει λόγω λανθασμένων επιλογών; Πόσα ακόμα, λόγω του φόβου να πάρω μια απόφαση; Είχε έρθει σίγουρα η ώρα για ένα ακόμα ποτό.
Καθώς ρουφούσα με μανία το ποτό του παραδείσου, έκανα μια μικρή διαδρομή προς τα πίσω. Και είδα ότι είχα φτάσει μέχρι εδώ, με δικά μου λεφτά τα οποία τα είχα δουλέψει τους προηγούμενους 2 μήνες. Σε μία εποχή που η ανεργία είναι στα ύψη, εγώ τα είχα καταφέρει και έκανα το όνειρό μου.
Πήγα λίγο πιο πίσω, και αναρωτήθηκα γιατί τα είχα καταφέρει; Γιατί πριν λίγα χρόνια είχα παρατήσει την πανεπιστημιακή μου προοπτική, και από εκεί που θα μπορούσα να γίνω ένας ακόμα επιστήμονας, πήγα σε μία τεχνική ιδιωτική σχολή. Είχα πάψει να παίζω το κρυφτό με τον εαυτό μου ότι το επιστημονιλίκι ήταν κάτι που με ενδιέφερε βαθιά μέσα μου και ότι θα ήμουν ευτυχισμένος αν το υπηρετώ. Δεν θα ήμουν καλός σε αυτό και πάντα θα βασανιζόμουν. Έτσι διάλεξα να χαλαλίσω τόσα χρόνια προσπάθειας για καλούτσικους βαθμούς, άγχη εξετάσεων, χρήματα φροντιστηρίων και να θυσιάσω το κοινωνικό μου στάτους, που δεν θα γινόμουν κάτι το οποίο ακούγεται τόσο όμορφο και ασφαλές στη γειτονιά, όπως ένας επιστήμονας.
Αν είχα πάρει εκείνο το πτυχίο, θα ήμουν ένας μέτριος επιστήμονας. Και σε αυτή την εποχή ειδικά, δεν επιβιώνουν οι μέτριοι. Άρα δεν θα είχα βγάλει τα χρήματα για να φτάσω ως αυτή τη γέφυρα, πού έβλεπα από μικρός στις ταινιές του Γούντι Άλλεν.
Το να παρατήσω εκείνη τη σχολή είναι από τα λίγα πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου και είμαι υπερήφανος. Και πρέπει να αναγνωρίζουμε και τα καλά που έχουμε κάνει. Πρέπει να είμαστε αντικειμενικοί κριτές του εαυτού μας, γι' αυτό και σ' το διατυμπανίζω. Όχι για να σού κάνω το μάγκα. Άλλωστε από ανασφάλειες μου, πρέπει να σε έχω χορτάσει τόσους μήνες.
Το ποτό μου τελείωνε κι εγώ παρακολουθούσα τα φωτάκια που τρέχαν στους απέναντι δρόμους. Μού 'ρθε στο μυαλό εκείνο το σημείο από την Αλίκη της χώρας των θαυμάτων, όπου στην ερώτηση: "Ποιός δρόμος είναι ο σωστός;", η απάντηση ήταν: "Όλοι οι δρόμοι είναι σωστοί, αν ξέρουμε πού θέλουμε να πάμε".
Και η σκέψη αυτή, αντί να με ανακουφίσει, με άγχωσε πιο πολύ. Πώς γίνεται να ξέρω πού θέλω να πάω; Πού θέλω να φτάσω; Μόνο το ένστικτο μου έχω για βοηθό. Καμιά φορά μού βγαίνει; Αλλά τις άλλες φορές; Πόσα πράγματα έχω χάσει λόγω λανθασμένων επιλογών; Πόσα ακόμα, λόγω του φόβου να πάρω μια απόφαση; Είχε έρθει σίγουρα η ώρα για ένα ακόμα ποτό.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου