Τα καλοκαίρια ποτέ δε μ'άρεσαν. Όχι για κάποιο ιδιαίτερο λόγο, μάλλον επειδή όλα υπολειτουργούν. Ακόμα και οι σχέσεις νομίζω. Είμαστε στη φάση "άσε με να ξαπλάρω στην παραλία όλη μέρα", ακόμα και στις 3 τα ξημερώματα. Έβλεπα από παιδί τον κόσμο να περνάει καλά, να πίνει, να ξενυχτάει και εγώ ξενέρωνα που ήμουν ανίκανος να τους μιμηθώ.
Θυμάμαι πολύ καλά όσο μεγάλωνα πόσο ιδεολόγο θεωρούσα τον εαυτό μου. Δεν πήγαινα σε μαγαζιά με κλαμπίστικη μουσική που κατακλυζόντουσαν από τις χαζογκόμενες, άκουγα μόνο ροκ και πίστευα ότι δε χρειαζόταν να γνωρίσω κανέναν άλλο στη ζωή μου πέρα απο 4-5 φίλους που είχα. Μου έρχεται στο μυαλό πολλές φορές η εικόνα μου περνώντας απέξω από τέτοια μαγαζιά, να μουρμουρίζω πως αν μπορούσα θα τους έβαζα βόμβα εκείνη τη στιγμή.
Ακόμα και σήμερα όμως, ποτέ δε θα πάω στα δήθεν μπιτσόμπαρα με την δυνατή μουσική και τους συναγωνιστές του Φέντερερ σε κάθε γωνιά. Με ενοχλεί το να κάνει κάποιος επίδειξη ειδικά σε κάτι τόσο αναλώσιμο όσο το σώμα του που βέβαια έχει φτύσει αίμα όλο το χειμώνα για να σκάει χαμόγελα το καλοκαίρι.
Όμως και εγώ αυτό που έκανα και κάνω δεν είναι και πολύ καλύτερο. Κομπλεξικός είμαι, ήμουν και θα είμαι. Πολλές από αυτές τις χαζογκόμενες έγιναν εξαιρετικά παιδιά, κοινωνικά, ετοιμάζονται να παντρευτούν και δε βλέπω γιατί εγώ εξελίχτηκα καλύτερα. Σίγουρα δε θέλεις π.χ να βρεθείς κλεισμένος στο αμάξι της και να μην κρατάς τα cd σου αλλά δε βλέπω με ποιό τρόπο περνάω καλύτερα εγώ στη ζωή. Τα μεγάλα όνειρα είναι για τους ανασφαλείς τελικά. Εγώ ο εξυπνάκιας, ο ψαγμένος ροκάς και από την άλλη οι χαζογκόμενες, επίτιμα μέλη του φαν κλάμπ της Βίσση. Εγώ παρέμεινα αντικοινωνικός, με παρατήσαν πολλοί άνθρωποι που αγαπούσα, ένας περιπλανώμενος χωρίς καρδιά για τίποτα. Χαμένος στην κυριολεξία.
Κρίμα. Όταν ήμουν νεότερος πίστευα ότι τα πράγματα θα εξελίσσονταν αλλιώς.
Θυμάμαι πολύ καλά όσο μεγάλωνα πόσο ιδεολόγο θεωρούσα τον εαυτό μου. Δεν πήγαινα σε μαγαζιά με κλαμπίστικη μουσική που κατακλυζόντουσαν από τις χαζογκόμενες, άκουγα μόνο ροκ και πίστευα ότι δε χρειαζόταν να γνωρίσω κανέναν άλλο στη ζωή μου πέρα απο 4-5 φίλους που είχα. Μου έρχεται στο μυαλό πολλές φορές η εικόνα μου περνώντας απέξω από τέτοια μαγαζιά, να μουρμουρίζω πως αν μπορούσα θα τους έβαζα βόμβα εκείνη τη στιγμή.
Ακόμα και σήμερα όμως, ποτέ δε θα πάω στα δήθεν μπιτσόμπαρα με την δυνατή μουσική και τους συναγωνιστές του Φέντερερ σε κάθε γωνιά. Με ενοχλεί το να κάνει κάποιος επίδειξη ειδικά σε κάτι τόσο αναλώσιμο όσο το σώμα του που βέβαια έχει φτύσει αίμα όλο το χειμώνα για να σκάει χαμόγελα το καλοκαίρι.
Όμως και εγώ αυτό που έκανα και κάνω δεν είναι και πολύ καλύτερο. Κομπλεξικός είμαι, ήμουν και θα είμαι. Πολλές από αυτές τις χαζογκόμενες έγιναν εξαιρετικά παιδιά, κοινωνικά, ετοιμάζονται να παντρευτούν και δε βλέπω γιατί εγώ εξελίχτηκα καλύτερα. Σίγουρα δε θέλεις π.χ να βρεθείς κλεισμένος στο αμάξι της και να μην κρατάς τα cd σου αλλά δε βλέπω με ποιό τρόπο περνάω καλύτερα εγώ στη ζωή. Τα μεγάλα όνειρα είναι για τους ανασφαλείς τελικά. Εγώ ο εξυπνάκιας, ο ψαγμένος ροκάς και από την άλλη οι χαζογκόμενες, επίτιμα μέλη του φαν κλάμπ της Βίσση. Εγώ παρέμεινα αντικοινωνικός, με παρατήσαν πολλοί άνθρωποι που αγαπούσα, ένας περιπλανώμενος χωρίς καρδιά για τίποτα. Χαμένος στην κυριολεξία.
Κρίμα. Όταν ήμουν νεότερος πίστευα ότι τα πράγματα θα εξελίσσονταν αλλιώς.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου