Ο Χαράλαμπος ήθελε να κάνει πολλά πράγματα στη ζωή του, αλλά κώλωνε. Ήθελε να κάνει ένα τεράστιο τατουάζ σε όλο το χέρι του. Ήθελε να βάψει τα μαλλιά του ξανθά και να κάνει κάποιο τρελό πιρσινγκ. Ήθελε να πάει να μιλήσει σε μία συγκεκριμένη κοπέλα που έβλεπε τόσο καιρό, και να της πει ότι την γουστάρει τόσο πολύ. Ήθελε να αγοράσει ένα εισιτήριο και να φύγει στην Ευρώπη με ελάχιστα λεφτά και να κάνει διακοπές ζωής με αλκοόλ, χόστελ, χορό, τρένο, χάσιμο. Να περιφέρεται άγνωστος μεταξύ αγνώστων και να κάνει τη ζωή του.
Ήθελε να κάνει πολλά πράγματα, αλλά κώλωνε. Είτε σκεφτόταν ότι θα στεναχωρήσει τους γονείς του που τόσο τον αγαπούσαν. Είτε γιατί σκέφτόταν ότι θα τον έκριναν οι φίλοι του, οι γνωστοί του και γενικά η κοινωνία. Είτε γιατί και ο ίδιος είχε μια ανασφάλεια, μια αναβλητικότητα.
Στο πίσω μέρος του μυαλού του είχε πάντα την ιδέα ότι αν συνέβαινε κάτι φοβερά συνταρακτικό στη ζωή του, ύστερα θα είχε κάθε δικαίωμα να κάνει όλα αυτά που ήθελε. Περίμενε δηλαδή ένα μεγάλο τυχαίο πουσάρισμα από τη ζωή.
Και η ζωή τού το 'φερε. Τράκαραν οι γονείς του και σκοτώθηκαν στην εθνική οδό. Ο Χαράλαμπος έμεινε μόνος του και όλοι τον συλληπούνταν. Τώρα, είχε την ευκαιρία να κάνει όλα όσα ήθελε. Κανείς δεν θα τολμούσε να τον κρίνει για τις επιλογές του πλέον. Και όμως, δεν έκανε τίποτα. Ούτε τατουάζ, ούτε έβαψε τα μαλλιά του, ούτε σηκώθηκε να ταξιδέψει. Προσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα και συνέχισε να είναι ο εαυτός του. Πιο δυστυχισμένος, αλλά ο ίδιος. Αυτός που πάντα κάτι ήθελε, αλλά πάντα μόνος του έβρισκε ένα εμπόδιο. Γιατί ο άνθρωπος διαθέτει έναν τρομακτικά εξελιγμένο μηχανισμό προσαρμογής. Δεν αλλάζει εύκολα.
Γι' αυτό κι εγώ προσπαθώ να μην ψάχνω δικαιολογίες για τη δειλία μου. Θα αλλάξω τη ζωή μου, μία ήρεμη συνηθισμένη πρωία.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου