Τα γενέθλιά μου ήταν πριν λίγες μέρες. Με πήρε η γιαγιά μου να μού ευχηθεί και μέσα στις ευχές μπλέξαμε λίγο και τα πολιτικά. Τι θα ψηφίσω με ρωτούσε, βλακείες τις έλεγα και γελούσαμε. Την ρωτάω: "Φοβάσαι μήπως πτωχεύσουμε;". Μού απάντησε πώς να μην φοβάμαι και όλα θα τα καταφέρουμε.
"Αν είμαστε αγαπημένοι, θα είμαστε και δυνατοί.", μού είπε.
Αφού κλείσαμε το τηλέφωνο, σκέφτηκα ότι μπορεί η ίδια να φοβάται την κρίση αλλά δεν ήθελε να περάσει αυτόν τον φόβο στον εγγονό της. Αυτό ίσως και είναι το σωστό που πρέπει να κάνουν οι μεγάλοι. Αλλά μετά σκέφτηκα, ότι ίσως να μην την φοβάται την κρίση, καθώς ένας άνθρωπος προχωρημένης ηλικίας που έχει πραγματοποιήσει τα περισσότερα από τα όνειρά του, ίσως όντως να μην τον φοβίζει μία φτώχεια. Τι μέλλον να οραματίζεται, για να φοβάται μήπως και το χάσει;
Σήμερα έκατσα με τη μαμά μου σε ένα πολύ ωραίο μαγαζί με γλυκά στου Ψυρρή. Η κουβέντα κάπως πήγε στους παππούδες μου και συγκεκριμένα στην προαναφερθείσα γιαγιά, τη μαμά της μητέρας μου. Δεν είχα ρωτήσει ποτέ για τα παιδικά χρόνια της γιαγιάς. Ήξερα μόνο ότι υπήρχε πολλή φτώχεια, όπως διηγούνται όλοι οι παππούδες άλλωστε.
Μού 'πε λοιπόν, ότι ήταν 4 παιδιά, όλα κορίτσια, και μία μαμά χήρα. Η γιαγιά μου και μία ακόμα αδερφή της, πηγαίνανε σχολείο. Και επειδή ήταν τόσο φτωχές, είχανε μόνο ένα ζευγάρι παπούτσια και το μοιραζόντουσαν. Τη μία μέρα τα φορούσε η μία, την άλλη μέρα η άλλη. Και αυτή πού τα φορούσε, έπερνε στην πλάτη την ξυπόλητη αδερφούλα για να μην πατήσει κάποιο αγκάθι ή κάτι. Και με αυτόν τον τρόπο, η μία πάνω στην άλλη, πηγαίνανε και γυρνούσαν κάθε μέρα από το σχολείο.
Ναι, αν έχεις ζήσει τέτοιες καταστάσεις, δεν μπορεί να σε τρομάξει κανένα δελτίο ειδήσεων και καμιά Μέρκελ. Ακόμα και σήμερα, οι 2 αδερφές βρίσκονται κάθε μέρα, μένουν στην ίδια πολυκατοικία, έχουν χάσει τους άντρες τους, μα πάντα χαμογελούν. Γιατί είναι αγαπημένες, άρα και δυνατές.
"Αν είμαστε αγαπημένοι, θα είμαστε και δυνατοί.", μού είπε.
Αφού κλείσαμε το τηλέφωνο, σκέφτηκα ότι μπορεί η ίδια να φοβάται την κρίση αλλά δεν ήθελε να περάσει αυτόν τον φόβο στον εγγονό της. Αυτό ίσως και είναι το σωστό που πρέπει να κάνουν οι μεγάλοι. Αλλά μετά σκέφτηκα, ότι ίσως να μην την φοβάται την κρίση, καθώς ένας άνθρωπος προχωρημένης ηλικίας που έχει πραγματοποιήσει τα περισσότερα από τα όνειρά του, ίσως όντως να μην τον φοβίζει μία φτώχεια. Τι μέλλον να οραματίζεται, για να φοβάται μήπως και το χάσει;
Σήμερα έκατσα με τη μαμά μου σε ένα πολύ ωραίο μαγαζί με γλυκά στου Ψυρρή. Η κουβέντα κάπως πήγε στους παππούδες μου και συγκεκριμένα στην προαναφερθείσα γιαγιά, τη μαμά της μητέρας μου. Δεν είχα ρωτήσει ποτέ για τα παιδικά χρόνια της γιαγιάς. Ήξερα μόνο ότι υπήρχε πολλή φτώχεια, όπως διηγούνται όλοι οι παππούδες άλλωστε.
Μού 'πε λοιπόν, ότι ήταν 4 παιδιά, όλα κορίτσια, και μία μαμά χήρα. Η γιαγιά μου και μία ακόμα αδερφή της, πηγαίνανε σχολείο. Και επειδή ήταν τόσο φτωχές, είχανε μόνο ένα ζευγάρι παπούτσια και το μοιραζόντουσαν. Τη μία μέρα τα φορούσε η μία, την άλλη μέρα η άλλη. Και αυτή πού τα φορούσε, έπερνε στην πλάτη την ξυπόλητη αδερφούλα για να μην πατήσει κάποιο αγκάθι ή κάτι. Και με αυτόν τον τρόπο, η μία πάνω στην άλλη, πηγαίνανε και γυρνούσαν κάθε μέρα από το σχολείο.
Ναι, αν έχεις ζήσει τέτοιες καταστάσεις, δεν μπορεί να σε τρομάξει κανένα δελτίο ειδήσεων και καμιά Μέρκελ. Ακόμα και σήμερα, οι 2 αδερφές βρίσκονται κάθε μέρα, μένουν στην ίδια πολυκατοικία, έχουν χάσει τους άντρες τους, μα πάντα χαμογελούν. Γιατί είναι αγαπημένες, άρα και δυνατές.
2 σχόλια:
Πω πω,πάρα πολυ συγκινητική ιστορία,αλήθεια!
Η γιαγιά σου είναι πολύ σοφή γυναίκα.
τι όμορφο:')
ίσως πρέπει να περάσουμε κι εμείς ανάλογες καταστάσεις για να συνειδητοποιήσουμε πως πρέπει να εκτιμούμε τα όσα έχουμε,γιατί δεν είναι δεδομένα!
Δημοσίευση σχολίου