last day in P

Περπατώντας, ήθελα να νιώθω τη Γη. Σε έναν αγώνα δρόμου, που για μία ημέρα, δεν κέρδιζε ο γρηγορότερος. Κέρδιζε απλά όποιος είχε ανοιχτή καρδιά. Γι'αυτό και περπάτησα ώρες. Τελευταία μέρα στην πόλη που έζησα καλά, για πολλά χρόνια. Έβλεπα τα νέα μαγαζιά που μόλις ανοίξαν και δε θα υπάρξουν ποτέ στη μνήμη μου σαν αναμνήσεις. Τη νοσταλγία των άδειων μαγαζιών που κάποτε σφύζαν από ζωή, ενώ το γέλιο μου αθροίζονταν με τα γέλια όλων των τότε φοιτητών. Δρόμους, που έχουν γίνει πια πεζόδρομοι γεμάτοι από τεράστιες γλάστρες με λουλούδια και παγκάκια για να κάτσεις να μοιραστείς ένα παγωτό. Καφέ που έχουν εμφανιστεί παντού. Όμορφα, μικρά, μεγάλα, κιτς, τα πάντα. Κάποια ήταν πραγματικά του γούστου μου και κατηγόρησα μιά στιγμή τον εαυτό μου που δεν τους έδωσα ποτέ σημασία παρά την τελευταία μέρα.
Γιατί ποτέ δεν κατάφερα να κάτσω σ'ένα από αυτά;

Έδωσα και λίγα χρήματα ακόμη στη μεγάλη εκκλησία, πιό πολύ για το γούρι, έτσι. Όλα τα 'κανα. Άναψα κεράκια, γεμίζοντας το μυαλό μου σιωπηλές προσευχές για αυτούς που αγαπώ. Μετά πέταξα σε ένα κυτίο ονόματα κάποιων ανθρώπων που θα ήθελα να γίνουν καλά ή που γίναν καλά μετά από σοβαρό ατύχημα του παρελθόντος. Το χέρι μου από μόνο του έγραψε το όνομα μου, τι να πω. Και η τεράστια Παναγία να κοιτάζει με τόση γλύκα, έχοντας κάνει κατάληψη σε όλο τον τρούλο. Για μια στιγμή σκέφτηκα ότι είναι πολύ όμορφη.
Δεν ήθελα να τελειώσει αυτή η μέρα. Πήγα ρώτησα να κάνω ένα σκουλαρίκι, αν και τα έχω βγάλει όλα χρόνια, αλλά δεν έκατσε. Ένας φίλος μου είπε ότι θα μπορούσα να έκανα ένα τατού. Ναι, θα μπορούσα.

Θα το αφήσω για την άλλη φορά. Έτσι κι αλλιώς έχω λόγους να ξανάρθω. Να κάνω το τατού, να δω τα νέα μαγαζιά που δε θα ζήσουν ποτέ στη μνήμη της φοιτητκής μου ζωής, να ευχαριστήσω ή να ζητήσω το λόγο από την Παναγία για αυτά που θα έχουν μεσολαβήσει στη ζωή μου.