Πολλές φορές επεξεργάζομαι την κατάσταση που υπάρχει γύρω μου, που βιώνει η γενιά μου και κάνω διάφορες σκέψεις. Αν και μικρός σε ηλικία ακόμα, μια από αυτές τις σκέψεις είναι και το πως θα καταφέρουμε να κάνουμε παιδιά. Το αν έχουμε τα απαραίτητα για να τα μεγαλώσουμε. Την οικονομική άνεση για να τους εξασφαλίσουμε τα πάντα. Και όλα αυτά τα συναφή για να μεγαλώσεις τα παιδιά σου όσο το δυνατόν καλύτερα και με μεγαλύτερη άνεση.
Κοιτώντας τη γενιά μου, τη γενιά του 80, βλέπω ότι τελικά είμαστε μια γενιά που τα είχε όλα. Όλα στο πιάτο. Δε της έλλειψε τίποτα, έπεσε πάνω στην τεχνολογική ανάπτυξη και στον υπέρτατο καταναλωτισμό και όλα μας τα πρόσφεραν απλόχερα. Είμαστε η γενιά των iphone, ipad, laptop, playstation, android και όλες αυτές τις μαλακίες που μάθαμε να μη μπορούμε να ζούμε χωρίς αυτά. Η γενιά των φροντιστηρίων, που έμαθε να μη ξέρει να διαβάσει μόνη της. Η γενιά των φοιτητών, που έμαθε να κάνει 4-5 χρόνια μέσο όρο διακοπές τελειώνοντας το σχολείο, γυρίζοντας μετά με ένα πτυχιάκι της πλάκας. Η γενιά που έμαθε να μη δουλεύει αν δε πατήσει τα 22-23, κάνοντας αγαπημένο προορισμό τα ΑΤΜ (μεγάλη ανακάλυψη), τραβώντας το μπιλιετάκι απ’το μπαμπά και τη μαμά. Η γενιά που πάντα ονειρευόταν μεγάλα σαλόνια και showbiz. Μια γενιά δηλαδή, ορισμός του κακομαθημένου.
Είναι απολύτως λογικό λοιπόν το θέμα «παιδιά» να μας φοβίζει και να μας τρομοκρατεί.
Κάνοντας όμως στον εαυτό μου την πολύ απλή ερώτηση «Αν είχες 10 εκατομμύρια ευρό, τα παιδιά σου θα μεγάλωναν πιο ευτυχισμένα; Θα γινόντουσαν καλύτεροι άνθρωποι;» , τότε παίρνω μόνο μια απάντηση «ΟΧΙ».
Τι πιστεύεις ότι χρειάζεται το παιδί σου; Όλες αυτές τις μαλακίες που έχουμε κάνει αυτοσκοπό εμείς σήμερα; Μμμμ…Δε νομίζω.
Νομίζω τα 10 εκατομμύρια εξαγοράζουν τους δικούς σου φόβους. Τις δικές σου ανασφάλειες. Εσένα κάνουν περισσότερο ευτυχισμένο…
Η πατρική αγάπη και φροντίδα, δεν εξαργυρώνεται ούτε με όλα τα εκατομμύρια του κόσμου…
Κοιτώντας τη γενιά μου, τη γενιά του 80, βλέπω ότι τελικά είμαστε μια γενιά που τα είχε όλα. Όλα στο πιάτο. Δε της έλλειψε τίποτα, έπεσε πάνω στην τεχνολογική ανάπτυξη και στον υπέρτατο καταναλωτισμό και όλα μας τα πρόσφεραν απλόχερα. Είμαστε η γενιά των iphone, ipad, laptop, playstation, android και όλες αυτές τις μαλακίες που μάθαμε να μη μπορούμε να ζούμε χωρίς αυτά. Η γενιά των φροντιστηρίων, που έμαθε να μη ξέρει να διαβάσει μόνη της. Η γενιά των φοιτητών, που έμαθε να κάνει 4-5 χρόνια μέσο όρο διακοπές τελειώνοντας το σχολείο, γυρίζοντας μετά με ένα πτυχιάκι της πλάκας. Η γενιά που έμαθε να μη δουλεύει αν δε πατήσει τα 22-23, κάνοντας αγαπημένο προορισμό τα ΑΤΜ (μεγάλη ανακάλυψη), τραβώντας το μπιλιετάκι απ’το μπαμπά και τη μαμά. Η γενιά που πάντα ονειρευόταν μεγάλα σαλόνια και showbiz. Μια γενιά δηλαδή, ορισμός του κακομαθημένου.
Είναι απολύτως λογικό λοιπόν το θέμα «παιδιά» να μας φοβίζει και να μας τρομοκρατεί.
Κάνοντας όμως στον εαυτό μου την πολύ απλή ερώτηση «Αν είχες 10 εκατομμύρια ευρό, τα παιδιά σου θα μεγάλωναν πιο ευτυχισμένα; Θα γινόντουσαν καλύτεροι άνθρωποι;» , τότε παίρνω μόνο μια απάντηση «ΟΧΙ».
Τι πιστεύεις ότι χρειάζεται το παιδί σου; Όλες αυτές τις μαλακίες που έχουμε κάνει αυτοσκοπό εμείς σήμερα; Μμμμ…Δε νομίζω.
Νομίζω τα 10 εκατομμύρια εξαγοράζουν τους δικούς σου φόβους. Τις δικές σου ανασφάλειες. Εσένα κάνουν περισσότερο ευτυχισμένο…
Η πατρική αγάπη και φροντίδα, δεν εξαργυρώνεται ούτε με όλα τα εκατομμύρια του κόσμου…
1 σχόλια:
Πολυ πολυ δικιο φιλε μου.. Και μαλλον 10 εκατομμυρια οχι ευτυχισμενο δε θα εκαναν ενα παιδι, αλλα μαλλον πιο δυστυχισμενο. Και οπως ειπες ξεκαθαρα και εσυ, άλλα πραγματα ειναι που θα του προσφερουν ευτυχια και αγαπη. Και δυστυχως μεσα στη κοινωνια που ζουμε, που η κριση των ηθων και των συναισθηματων προκαλει ενα ντομινο κρισεων σε πολλους αλλους τομεις, πραγματικα φοβαμαι τα παιδια της γενιας του 2020,30 και παει λεγοντας. Δεν παμε πουθεναα σε αυτη τη χωρα -για να μην πω σε αυτο το κοσμο καιμε πειτε απαισιοδοξη.- Πφφ.
Φιλικα, μια της γενιας του 90.
Δημοσίευση σχολίου