μικρή φαντασία

Νομίζω ότι μόνοι μας έχουμε βάλει τα κάγκελα γύρω μας. Έχουμε φτιάξει τίτλους και σκήπτρα που νομίζουμε ότι θα μάς ανήκουν για πάντα. Έστω ότι με λένε Πέτρο. Και έστω την πρώην μου την λένε Κωνσταντίνα. Μέσα μου είχα φτιάξει τον τίτλο: "Ο Πέτρος με την Κωνσταντίνα". Αυτή η φράση ακουγόταν συνεχώς. Από όταν έκλειναν ένα τραπέζι και υπολόγιζαν ποιοι θα έρθουν, μέχρι όταν γράφαμε μία ευχετήρια κάρτα σε κάποιον κοινό μας φίλο.

Ο Πέτρος και η Κωνσταντίνα. Ακουγόταν τόσο σωστό και τόσο φυσιολογικό στο μυαλό του καθένα. Ακόμα και στο δικό μου. Όταν βρήκα άλλη κοπέλα, που την λέγανε, ας πούμε, Δέσποινα, ήτανε περίεργο. Το "ο Πέτρος με την Δέσποινα" δεν πολυκόλλαγε. Ακουγότανε ξένο, και σε εμένα και στους άλλους.

Όλα είναι μια συνήθεια. Και αν περάσουν τα χρόνια, το "ο Πέτρος με την Δέσποινα" θα ακούγεται καλύτερο από ό,τι ακουγόταν εκείνο με την Κωνσταντίνα. 

Πριν καιρό είχα γράψει για μία ιστορία για ένα παιδί που έχασε τα πόδια του σε ένα δυστύχημα, αλλά παρ' όλα αυτά ήταν αρκετά αισιόδοξος. Όταν είπα αυτή την ιστορία στον αδερφό μου, μού είπε: "Δεν μπορούμε να φανταστούμε πόσο δυνατοί είμαστε". Είναι η πιο σωστή κουβέντα που άκουσα από εκείνον, το μήνα Οκτώβριο.

Αν μπορούμε αν αποχωριστούμε τα πόδια μας, που πιστεύουμε ότι για πάντα θα τα έχουμε, και όλοι μάς έχουν συνηθίσει με αυτά, ε τότε μπορούμε να αποχωριστούμε και πιο ασήμαντους τίτλους. Είμαστε πιο δυνατοί από όσο μπορούμε να φανταστούμε. Κι αν διαφωνείς, μάλλον είναι γιατί έχεις μικρή φαντασία.