Αν είσαι φωτογράφος, τότε ένα από τα πρώτα πράγματα που θα έχεις διδαχθεί είναι ότι πρέπει να μάθεις να σβήνεις φωτογραφίες. Γιατί το να σβήνεις φωτογραφίες είναι εξίσου σημαντικό με το να βγάζεις φωτογραφίες. Να αποκτήσεις δηλαδή την κρίση και την εμπειρία να αξιολογείς ποιες σού αρέσουν πραγματικά, και τις υπόλοιπες να τις πετάς. Να μην τις έχεις να σού πιάνουν χώρο. Ούτε καν backup σε κάποιο dvd. Όχι, delete, για πάντα.
Αν είσαι μοντέρ, τότε σίγουρα θα έχεις διδαχθεί ότι από τα πιο σημαντικά πράγματα είναι να μπορείς να πετάς πλάνα. Είναι εξίσου σημαντικό με το να δένεις πλάνα. Μπορεί να σού αρέσουν οπτικά, να σού αρέσουν τα χρώματά τους, αλλά αν δεν ταιριάζει στο όλο έργο, τότε πρέπει να τα πετάξεις. Μην τα αφήσεις μέσα στο bin να κάθονται μαζί με τα άλλα. Όχι, να τα πετάξεις, για πάντα.
Αν δεν ακολουθήσεις αυτές τις συμβουλές, τότε σίγουρα θα έχεις πρόβλημα με τον αποθηκευτικό σου χώρο αργά ή γρήγορα. Και λεφτά να σπαταλάς για να αγοράζεις εξωτερικούς δίσκους, πάλι είναι θέμα χρόνου να γεμίσουν οι θύρες του υπολογιστή, ή τα ράφια πού θα τους στοιβάζεις. Επίσης θα χάνεις πάρα πολύ χρόνο σε κάθε σου αναζήτηση για να βρεις αυτά που πραγματικά αξίζουν. Αλλά κυρίως, κάθε τόσο που δεν θα έχεις έμπνευση, θα τριγυρνάς στο παλιό υλικό και θα προσπαθείς να του δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία, αντί να βγεις να τραβήξεις φρέσκο.
Από τις εμπειρικές μου συναναστροφές με άτομα που πιάνουν μηχανές στα χέρια τους, μπορώ να πω ότι αυτοί που δεν σβήνουν καμία φωτογραφία, είναι τα άτομα που παγιδεύονται στις αναμνήσεις τους και δυσκολεύονται να προχωρήσουν παρακάτω. Είναι τα άτομα που κρατάνε όλα τα μηνύματα από τους πρώην. Όλα τα δώρα, όλα τα γράμματα. Όχι τα αξιομνημόνευτα, αλλά όλα. Είναι τα άτομα που φοβούνται ότι το παρελθόν τους αξίζει περισσότερο από το μέλλον τους. Τα κρατούν σαν λάφυρα, και τα κοιτούν για να θυμούνται ότι υπήρξαν σημαντικοί.
Όταν πετάς 95 φωτογραφίες και κρατάς 5, δεν σου μένουν μόνο 5 φωτογραφίες. Σού μένει η εμπειρία, η βελτίωση της κρίσης και της αισθητικής σου. Αυτές τις 5 φωτογραφίες θα τις πετάξεις ξανά αύριο, όταν θα μπορείς να δεις ακόμα πιο καθαρά. Αυτό που μένει στο τέλος, είναι μέσα σου και δεν μετριέται με megabytes.
Όταν πετάξεις τα γράμματά της και τα μηνύματά της, δεν πετάς τις αναμνήσεις. Έχει περαστεί μέσα σου η εμπειρία του να είσαι με έναν άνθρωπο. Και δεν έχεις ανάγκη τίποτα χειροπιαστό για να σού το υπενθυμίσει.
Να κρατάς όσο περισσότερο ελεύθερο χώρο μπορείς για αύριο.
Τρέχει καλύτερα το μηχάνημα.
Αν είσαι μοντέρ, τότε σίγουρα θα έχεις διδαχθεί ότι από τα πιο σημαντικά πράγματα είναι να μπορείς να πετάς πλάνα. Είναι εξίσου σημαντικό με το να δένεις πλάνα. Μπορεί να σού αρέσουν οπτικά, να σού αρέσουν τα χρώματά τους, αλλά αν δεν ταιριάζει στο όλο έργο, τότε πρέπει να τα πετάξεις. Μην τα αφήσεις μέσα στο bin να κάθονται μαζί με τα άλλα. Όχι, να τα πετάξεις, για πάντα.
Αν δεν ακολουθήσεις αυτές τις συμβουλές, τότε σίγουρα θα έχεις πρόβλημα με τον αποθηκευτικό σου χώρο αργά ή γρήγορα. Και λεφτά να σπαταλάς για να αγοράζεις εξωτερικούς δίσκους, πάλι είναι θέμα χρόνου να γεμίσουν οι θύρες του υπολογιστή, ή τα ράφια πού θα τους στοιβάζεις. Επίσης θα χάνεις πάρα πολύ χρόνο σε κάθε σου αναζήτηση για να βρεις αυτά που πραγματικά αξίζουν. Αλλά κυρίως, κάθε τόσο που δεν θα έχεις έμπνευση, θα τριγυρνάς στο παλιό υλικό και θα προσπαθείς να του δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία, αντί να βγεις να τραβήξεις φρέσκο.
Από τις εμπειρικές μου συναναστροφές με άτομα που πιάνουν μηχανές στα χέρια τους, μπορώ να πω ότι αυτοί που δεν σβήνουν καμία φωτογραφία, είναι τα άτομα που παγιδεύονται στις αναμνήσεις τους και δυσκολεύονται να προχωρήσουν παρακάτω. Είναι τα άτομα που κρατάνε όλα τα μηνύματα από τους πρώην. Όλα τα δώρα, όλα τα γράμματα. Όχι τα αξιομνημόνευτα, αλλά όλα. Είναι τα άτομα που φοβούνται ότι το παρελθόν τους αξίζει περισσότερο από το μέλλον τους. Τα κρατούν σαν λάφυρα, και τα κοιτούν για να θυμούνται ότι υπήρξαν σημαντικοί.
Όταν πετάς 95 φωτογραφίες και κρατάς 5, δεν σου μένουν μόνο 5 φωτογραφίες. Σού μένει η εμπειρία, η βελτίωση της κρίσης και της αισθητικής σου. Αυτές τις 5 φωτογραφίες θα τις πετάξεις ξανά αύριο, όταν θα μπορείς να δεις ακόμα πιο καθαρά. Αυτό που μένει στο τέλος, είναι μέσα σου και δεν μετριέται με megabytes.
Όταν πετάξεις τα γράμματά της και τα μηνύματά της, δεν πετάς τις αναμνήσεις. Έχει περαστεί μέσα σου η εμπειρία του να είσαι με έναν άνθρωπο. Και δεν έχεις ανάγκη τίποτα χειροπιαστό για να σού το υπενθυμίσει.
Να κρατάς όσο περισσότερο ελεύθερο χώρο μπορείς για αύριο.
Τρέχει καλύτερα το μηχάνημα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου