κατσούφης

Ξέρεις, έβλεπα ξανά "Απαράδεκτους", επεισόδια του 1992. Λέγανε ότι η ελληνική οικονομία πάει χάλια. Ύστερα θυμήθηκα μεταολυμπιακές εποχές 2005, που άκουγα και όλοι λέγανε ότι η ελληνική οικονομία πάει χάλια, και ο κόσμος πεινάει. Αν το σκεφτείς, η κατάσταση της οικονομίας ήταν πολύ καλύτερη και στις 2 αυτές περιόδους, από ότι είναι σήμερα. Αλλά και τότε όμως γκρινιάζαμε. Ποτέ δεν σταματήσαμε να γκρινιάζουμε. Ποτέ δεν είπαμε: "είμαστε καλά τώρα". Πάντα λέμε: "τότε ήταν καλά". Και έτσι όπως πάει το πράγμα, σε λίγα χρόνια θα λέμε: "α, το 2012 ήμασταν πολύ καλά. Μακάρι να ξαναγυρνούσε εκείνη η εποχή".

Είναι λογικό, φυσικά, να αναζητάς πάντα το καλύτερο. Και εννοείται πως προτιμάς το κακό από το χείριστο, αλλά γιατί πάντα να πρέπει να γκρινιάζεις; Γιατί να μην βλέπεις το χείριστο, και αυτό να σε κάνει ευγνώμων για το κακό που έχεις; Να συνεχίζεις να πολεμάς για το καλύτερο, αλλά μην είσαι μια ζωή κατσούφης ρε πούστη.

Και αυτό φυσικά δεν ισχύει μόνο για την οικονομία. Είναι όπως τότε που ήσουν μικρός και στεναχωριόσουν επειδή είχες 10 σπυράκια, και τώρα, λίγα χρόνια μετά, καραφλιάζεις. Είναι όπως τότε που στεναχωριόσουν επειδή η ομάδα σου αποκλείστηκε στην Ευρώπη, και τώρα, λίγα χρόνια μετά, παίζει Β' Εθνική. Είναι όπως τότε που σ' εκνεύριζε επειδή δεν σού έδειχνε πόσο σ' αγαπάει, και τώρα, λίγα χρόνια μετά, δεν σ' αγαπάει.


Επίσης αυτή η ιστορία είναι από τα πιο σοφά πράγματα που θα διαβάζεις σ' αυτή τη ζωή.