Καλό παιδί…

Από πολύ μικρός θυμάμαι άκουγα τη φράση “Ο Πάνος το καλό παιδί”…
Αυτός ο προσδιορισμός του καλού παιδιού, πάντα με φόρτωνε τρομερό άγχος, μου έφερνε πονοκέφαλο και μου προκαλούσε εμετό. Και όλα αυτά για να μην τους απογοητεύσω όλους…
Ένας φίλος μου έλεγε “εγώ δε θα είχα πρόβλημα να με λένε καλό παιδί”. Κάνεις τεράστιο λάθος φίλε μου και θα σου εξηγήσω γιατί…
Αρκετό καιρό αργότερα όταν πλέον άρχισα να μεγαλώνω, να καταλαβαίνω και να ψυχολογώ τους ανθρώπους καλύτερα διαπίστωσα το λόγο για τον οποίο αποκαλούμε κάποιους ή έχουμε στο μυαλό μας ότι είναι “καλοί”. Επειδή αυτοί οι κάποιοι πάνε πάντα με τα νερά μας. Δε μας χαλάνε ποτέ χατίρι. Κάνουν πάντα πίσω για να βγούμε εμείς μπροστά και χαμογελάνε πάντα σε ότι μαλακία κι αν πούμε.
Έτσι είμαστε όλοι λίγο πολύ. Έτσι είσαι και εσύ και εγώ και οι υπόλοιποι…
Νομίζω δεν υπάρχει πιο αχάριστο και πιο εγωιστικό πλάσμα από τον άνθρωπο. Τρέφουμε μια φοβερή αγάπη για τον εαυτούλη μας όλοι, δυστυχώς. Και μόλις κάποιος μας πάει λίγο κόντρα, μας φέρει λίγο αντίρρηση, έχει διαφορετικές απόψεις και πιστεύω τότε παύει να υπάρχει το καλό παιδί και μας γίνεται αντιπαθητικός. “O καημενούλης, αφού ήταν καλό παιδί, πώς κατάντησε έτσι;” (η πιο εμετική φράση στην ιστορία της ελληνικής γλώσσας…)
Κρίμα που δε μπορώ να χαλάω χατίρια. Κρίμα που πολλές φορές δε μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, για να μη χαλάσω τη φτιαγμένη στο μυαλό τους  καλή μου εικόνα, που μόνο εμετό μου προκαλεί…
Τουλάχιστον μπορώ να κάνω αυτό που λες και συ…
“Πάω να βάλω δάχτυλο να κάνω εμετό με τον εαυτό μου…”