σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα ΙΙ

13 Φεβ 2012

Bacardi speaking. Αφού εγώ δεν έχω πια φωνή. Έχουν χαθεί τα πάντα. Και φωνές και βρισιές και παλικαριές.
Άκουσα σήμερα κάποια να λέει ότι έκλαψε πρώτη φορά για τον άνθρωπο της 15 χρόνια μετά που έφυγε. Και τότε τον ξεπέρασε.
Δε θέλω να περιμένω και εγώ 14 χρόνια. Κλαίω παρακαλώντας το Θεό να με λυπηθεί. Δεν αξίζω αυτό το τέλος.
Αντί για 15 χρόνια προτιμώ μια σφαίρα. Θέμα αριθμητικής και αντοχής.

Θέλω σε όλους να λέω για μας. Να σε κρατήσω ζωντανή.
Βαρέθηκα να μιλάω σε μένα για σένα.
Θέλω να ευχηθώ σε όλους όχι να έχουν τη σχέση μας. Αλλά να μην αγαπήσουν όπως εγώ.
Για να μην καταλήξουν, αιώνιοι losers, να τα λένε σε αγνώστους σε ένα blog που δε διαβάζεται ποτέ.

Είμαι σίγουρος ότι εσύ λες το αντίθετο στους γνωστούς σου.
"Εύχομαι να αγαπήσετε όπως εγώ".
Γιατί πιστεύεις ότι αγάπησες πολύ. Και το σέβομαι. Ίσως εσύ έχεις το δίκιο. Εγώ να είμαι απλά ένας μεθυσμένος.

                                             (από τις σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα)

3 σχόλια:

melina είπε...

o erotas me erota pernaei.Kai den exeis agapisei mono esy poly kai pera apo kathe egoismo.den yparxei anthropos pou na min exei pligothei.tha to xeperaseis.100% .Aplos einai akoma noris.Mono mi stamatiseis na grafeis se ayto to blog.kathe mera perimeno pos kai pos na to diavaso.Oi mones fores pou apogoitevomai einai ta pisogyrismata sou...

anavlitikoti είπε...

Θα συμφωνήσω σε όλα. 100%. Όλα ξεπερνιούνται ευτυχώς ή δυστυχώς. Τα πισωγυρίσματα επίσης είναι μέρος της ζωής, της πραγματικότητας. Απλά ας είναι όσο λιγότερα γίνεται. Βέβαια για την ακρίβεια δεν είμαι σίγουρος ότι καν τα πιστεύω αυτά που έγραψα στο post, όταν είμαι νηφάλιος.

johnk είπε...

Συμφωνώ 100%:''Τα πισωγυρίσματα επίσης είναι μέρος της ζωής, της πραγματικότητας. Απλά ας είναι όσο λιγότερα γίνεται.''

Δημοσίευση σχολίου