ο χασοδίκης του διαβόλου

Πάντα ήθελα τα πράγματα γύρω μου να τα ζυγίζω. Να μην δικάζω βιαστικά. Να κοιτάζω και τις 2 όψεις του κέρματος. Να σκέφτομαι και τις δύο εκδοχές. Και ένιωθα σωστός που ποτέ δεν ένιωθα σοφός, αλλά πάντα σκεφτόμουν και ανέλυα και ερμήνευα και αναθεωρούσα.

Αλλά είναι φορές που θέλω να διαλέξω μια πλευρά. Να κινηθώ προς μία κατεύθυνση και να μην ξανακοιτάξω πίσω. Να μην μου τρώει τα σωθικά ο αντίλογος. Να μην αναρωτιέμαι αν κάνω λάθος. Να μην παροτρύνω τον εαυτό μου να μπει στη θέση του άλλου. Να νιώσω αυτό το συναίσθημα του απόλυτου, ότι είμαι σίγουρος πως έχω σίγουρο δίκιο και θα το υπερασπιστω μέχρι θανάτου. Να μην ξαναπώ ποτέ: "Ναι δίκιο έχεις, αλλά από την άλλη…". Δεν θα υπάρχει άλλη πλευρά. Δεν θα ξανακάνω τον δικηγόρο του διαβόλου ποτέ. Δεν θα κάτσω να τρελαθώ στις σκέψεις. Θέλω να ανήκω κάπου επιτέλους. Να μην με περνάνε για δειλό ή ρουφιάνο ή κωλοτούμπα σε κάθε παρέα που προτάσσει τις απόλυτες πεποιθήσεις της. Να γίνω σαν αυτούς. Να με πάρουν με το μέρος τους. Να αποκτήσω αληθινούς συντρόφους και αληθινούς εχθρούς. Να ξέρω ότι θα με υποστηρίξουν σε κάθε διένεξη. Βαρέθηκα να ανήκω στους αναποφάσιστους, τους πολλά σκεπτόμενους. Έχουν τόσο ξενέρωτη κερκίδα. Θα 'θελα να ανήκω σε μία παράταξη, σε μία ιδεολογία, σε ένα χρώμα. Να σκέφτομαι μέχρι εκεί, και τέλος.

Τότε θα μπορούσα να κοιμάμαι πιο καλά. Νικητής ή ηττημένος, δεν θα είχε καμία σημασία.