Σαρλό…

Όλοι γύρω μασκαρεμένοι, σκηνικό αποκριάτικο…
Φάτσες αστείες, τρομακτικές, ζωγραφισμένες. Όλοι χαρούμενοι και γελαστοί και όσοι δεν είναι, έχουν ζωγραφίσει ένα πλατύ χαμόγελο…
Φιγούρες περίεργες, κωμικές, σαρκαστικές, προκλητικές…

Κάπου εκεί ανάμεσα ψάχνω και σένα με την αστεία φιγούρα του Σαρλό…
Με τη φιγούρα που ήσουν τόσο ενθουσιασμένη μαζί της.
Να κάνεις συνέχεια γκριμάτσες, να χαμογελάς και να χαίρεσαι. Να παίζεις με το αστείο σου καπέλο.  Να είσαι ευτυχισμένη…
Και εγώ από απέναντι θεατής σου, να σε χαζεύω και να είμαι ευτυχισμένος που σε βλέπω να γελάς. Μα το ξέρω πως θα χαθώ πάλι στις ψευδαισθήσεις μου.
Δε θα είσαι εδώ… Δε θα είσαι εσύ…

Πού ξέρεις όμως, ίσως βρω έναν άλλο Σαρλό απόψε να ξεγελάσω το μυαλό μου…
Άλλωστε το απαιτεί και η μέρα, με τόσους μασκαρεμένους, αξίζει να μασκαρέψεις και το μυαλό σου…