φαντάσου

Θα προσγειωνόταν στις 21:30. Υπήρχε αναμονή σε εκείνη την αίθουσα. Κρατούσα κι εγώ ένα χαρτόνι, ανάμεσα σε ταξιδιωτικούς πράκτορες που έκαναν το ίδιο για κάποιους άγνωστους τουρίστες. Όμως για μένα δεν ήταν άγνωστη. Ήταν η καλύτερη κοπέλα του κόσμου. Η δικιά μου η κοπέλα. Που με ήξερε και την ήξερα καλύτερα απ' όλες. Γι' αυτό και αντί για το όνομά της, είχα γράψει "ΚΟΥΚΛΑΡΑ" στο χαρτόνι. Για να βγει με τη βαλίτσα της, και να το δει και να γελάσει.

Στη διαδρομή για το αεροδρόμιο, σκεφτόμουν ότι θα έχω το χαρτόνι κρυμμένο πίσω από την πλάτη μου, και μόλις την δω από μακριά, τότε μόνο θα το εμφανίσω μπροστά μου. Γιατί όσο λιγότερο χρόνο το κρατούσα, τόσο λιγότερο ρεζίλι θα γινόμουν.

Μόλις άνοιξε η πύλη και οι πρώτοι επιβάτες έκαναν την εμφάνισή τους, ανάμεσα  στα "ανταγωνιστικά πλακάτ", σήκωσα ψηλά και κράτησα περήφανα και σφιχτά και το δικό μου χαρτονάκι τελικά. Γιατί θα μπορούσα να το έβγαζα τελευταία στιγμή μόνο και μόνο για να το δει αυτή, γιατί μπορεί και η ίδια να μην έμαθε ποτέ το πόση ώρα το κρατούσα, γιατι μπορεί να με κοιτούσαν περίεργα οι αφιχθέντες, αλλά εγώ ήθελα να το ζήσω εκείνο το παραμύθι έτσι όπως έπρεπε. Να νιώσω αυτό το συναίσθημα του "δεν με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος". Δεν ήθελα να με θυμάμαι σαν δειλό πρίγκιπα. Κρατούσα ένα χαρτόνι που έγραφε "ΚΟΥΚΛΑΡΑ", ανάμεσα σε "ΓΕΩΡΓΙΟΥ" και "NOWITZKI". Και με είχανε για χαζό, και εγώ χέστηκα. Γιατί τις ένιωθα τις προτεραιότητες της ζωής. Σε βοηθάει πολύ ο έρωτας στο να τις βρίσκεις.

 Φαντάσου έναν κόσμο, γεμάτο μόνο από ερωτευμένους.