αποτέφρωση

Στην σκέψη ότι τόνοι σκουπίδια εθίμων, παραδόσεων, προκαταλήψεων, φόβων θα κατέληγαν σε ταφή στα ΧΥΤΑ του μυαλού μας, ομολογώ ότι θα τα έτριβα λιγάκι τα χεράκια μου. Μαζεύτηκαν πολλά, άχρηστα πια, που δε μας χαρακτηρίζουν ούτε ως κοινωνία ούτε ως άτομα. Τουλάχιστον τη νέα γενιά που αξίζει να είναι ο ρυθμιστής της κάθε εποχής. Δε μπορούμε να ρωτάμε τι θα παίξει η τηλεόραση π.χ την ογδοντάχρονη, ούτε αν πρέπει να χτιστεί μουσουλμανικό τέμενος στην Αττική. Άντε να ανοίξει το μυαλό να μπεί λίγο φως.
Υπάρχει φυσικά και ο αντίλογος. Κάποια θέματα είναι μάλλον πολύ σοβαρά για να τα πετάξουμε έτσι αψήφιστα. Και για να εξαντλήσω την ειλικρίνεια μου ίσως και να είναι λάθος να αλλάξουν.
Νέα μόδα στην Ελλάδα, εισαγόμενη από τα ξένα, προστάζει την καύση των νεκρών. Και θα ήθελα να μπορώ να συμφωνήσω. Πιό οικονομικό, χωρίς παπάδες, εκκλησίες και λοιπά αχρείαστα, θα έχεις και τις στάχτες για πάντα μαζί σου. Αμέσως αμέσως, πόσα θετικά. Όμως οι στάχτες, το μόνο για το οποίο θα είναι υπεύθυνες θα είναι για κάποια εμμονή με τις αναμνήσεις του παρελθόντος. Οι στάχτες δεν είναι ο άνθρωπος σου. Εκτός και αν τα όνειρα σου γι'αυτόν φτάναν μέχρι εκεί. Για σκόνη, που άν αφήσεις τα παράθυρα ανοιχτά θα στον πάρει ο αέρας.
-Γιώργο τρέχα, κλείσε το παράθυρο, μην πάρει ο αέρας τη γιαγιά.
Η στάχτη δε θα κάνει τα αστεία του, δε θα νιώθεις το χέρι της, δε θα κοιτάς τα μάτια του, δε θα πεθαίνεις στην αγκαλιά της.
Υπάρχει και κάτι άλλο. Στην ταφή θα σε φάνε τα σκουλήκια, θα γίνεις μέρος του θαύματος, θα γίνεις αλτρουιστής όσο παρτάκι κι αν ήσουν στην κανονική ζωή. Χορταράκια θα φυτρώσουν εξαιτίας σου. Όσο και να μη σ'αρέσει, κι αν είχες άλλα σχέδια για τη μετέπειτα κατάσταση, αυτό που παίρνεις δεν είναι τόσο ασήμαντο.
Γίνεσαι πρόξενος της ζωής.
Όχι ανόργανη ύλη σε ένα ακριβό κινέζικο βάζο πάνω από κάποιο τζάκι.

(Σε έναν άνθρωπο που έφυγε πρίν λίγους μήνες. Πλήρης ημερών, τύχης, αγάπης. Πάντα θα θυμάμαι, χωρίς στάχτες, φωτογραφίες ή αφηγήσεις)