Έπεσε τυχαία το μάτι μου πριν λίγο στα υποψήφια θέματα έκθεσης της Γ' Λυκείου. Ούτε που θυμάμαι τι ύλη κάναμε εμείς πρίν λίγα χρονάκια αλλά φαντάζομαι πάνω κάτω θα ήταν ίδια. Και ξεκινάω να διαβάζω. Παιδεία, ανθρώπινα δικαιώματα, υπερκατανάλωση, λαϊκισμός.
Οκ, ενδιαφέρον. Μαθαίνει το παιδί να στηρίζει με πάθος το πόσο αναγκαία και χρήσιμη είναι η παιδεία και η κριτική σκέψη ενός λαού. Αναγνωρίζει το πόσο σπουδαία είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα και είναι έτοιμο να πεθάνει, υπερασπίζοντας τα ως Malcolm X της εποχής μας. Απαξιώνεί την υπερκατανάλωση και τον υλισμό αυτόυ του κόσμου, όμοια με τους ερημίτες των Αγιορίτικων σκητών. Και διατυμπανίζει ότι δε θα υπάρξει ποτέ θύμα φτηνού λαϊκισμού από τους πολιτικούς της χώρας μας.
Ειλικρινά θαυμάζω τους φιλολόγους διορθωτές μας. Νομίζω ότι περνάνε υπέροχα. Πρέπει να πιστεύουν ότι πέθαναν και μεταφέρθηκαν στον τέλειο κόσμο με αυτά που βλέπουν τα ματάκια τους. Ισότητα, αγάπη, παιδεία, δικαιοσύνη, καμμία αξία στον υλισμό, όλα καλά και ανθηρά. Και όλα ίδια. Αποστηθίζοντας εκφράσεις που κάποια νεαρή καθηγήτρια σε κάποιο φροντηστήριο πασχίζει να φυτέψει στο μυαλό των παιδιών, όχι γιατί πιστεύει σ'αυτού του είδους τη διδασκαλία αλλά για να έχει να φάει και τον επόμενο μήνα. Έτσι, λέει, πρέπει να γράφεις. Μετά την τελεία δε βάζουμε και. Ορίστε η συνταγή για μια καλή έκθεση. Φαίνεται τελικά ότι και οι σκέψεις είναι αρνάκι φρικασέ και θέλουν συνταγή.
Όπως και να το κάνεις όμως τα καημένα τα παιδιά όσο πρήξιμο και να έφαγαν με τα συγκεκριμένα θέματα, το πρώτο Σαββατοκύριακο τους ως φοιτητές καταλαβαίνουν μια και καλή πόσο κωμικοτραγικά αντίθετη είναι η πραγματικότητα. Το λαϊκισμό να ανθίζει σε όλους τους χώρους, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο κέντρο της Αθήνας, την τεχνητή ανάγκη συνεχών αγορών και φυσικά το χάλι της παιδείας.
Τρελαίνομαι για θεωρίες συνωμοσίας ότι πίσω από την επιλογή της ύλης της Γ' Λυκείου στην έκθεση κρύβεται ο καπιταλισμός, η απόφαση των κυβερνόντων να χαζέψουν τον κόσμο, οι φροντιστηριούχοι, ο διεθνής σιωνισμός ή η Αλ Κάιντα αλλά θα αρκεστώ να πω ότι αυτοί που διάλεξαν να ανταγωνίζονται τα παιδιά για το μέλλον τους σε ό,τι πιό υποκριτικό και ασύμφωνο μεταξύ θεωρίας και πράξης, καθώς και τον τρόπο διδασκαλίας στη σημερινή Ελλάδα, πρέπει τουλάχιστον να έχουν πολύ χιούμορ.
Οκ, ενδιαφέρον. Μαθαίνει το παιδί να στηρίζει με πάθος το πόσο αναγκαία και χρήσιμη είναι η παιδεία και η κριτική σκέψη ενός λαού. Αναγνωρίζει το πόσο σπουδαία είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα και είναι έτοιμο να πεθάνει, υπερασπίζοντας τα ως Malcolm X της εποχής μας. Απαξιώνεί την υπερκατανάλωση και τον υλισμό αυτόυ του κόσμου, όμοια με τους ερημίτες των Αγιορίτικων σκητών. Και διατυμπανίζει ότι δε θα υπάρξει ποτέ θύμα φτηνού λαϊκισμού από τους πολιτικούς της χώρας μας.
Ειλικρινά θαυμάζω τους φιλολόγους διορθωτές μας. Νομίζω ότι περνάνε υπέροχα. Πρέπει να πιστεύουν ότι πέθαναν και μεταφέρθηκαν στον τέλειο κόσμο με αυτά που βλέπουν τα ματάκια τους. Ισότητα, αγάπη, παιδεία, δικαιοσύνη, καμμία αξία στον υλισμό, όλα καλά και ανθηρά. Και όλα ίδια. Αποστηθίζοντας εκφράσεις που κάποια νεαρή καθηγήτρια σε κάποιο φροντηστήριο πασχίζει να φυτέψει στο μυαλό των παιδιών, όχι γιατί πιστεύει σ'αυτού του είδους τη διδασκαλία αλλά για να έχει να φάει και τον επόμενο μήνα. Έτσι, λέει, πρέπει να γράφεις. Μετά την τελεία δε βάζουμε και. Ορίστε η συνταγή για μια καλή έκθεση. Φαίνεται τελικά ότι και οι σκέψεις είναι αρνάκι φρικασέ και θέλουν συνταγή.
Όπως και να το κάνεις όμως τα καημένα τα παιδιά όσο πρήξιμο και να έφαγαν με τα συγκεκριμένα θέματα, το πρώτο Σαββατοκύριακο τους ως φοιτητές καταλαβαίνουν μια και καλή πόσο κωμικοτραγικά αντίθετη είναι η πραγματικότητα. Το λαϊκισμό να ανθίζει σε όλους τους χώρους, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο κέντρο της Αθήνας, την τεχνητή ανάγκη συνεχών αγορών και φυσικά το χάλι της παιδείας.
Τρελαίνομαι για θεωρίες συνωμοσίας ότι πίσω από την επιλογή της ύλης της Γ' Λυκείου στην έκθεση κρύβεται ο καπιταλισμός, η απόφαση των κυβερνόντων να χαζέψουν τον κόσμο, οι φροντιστηριούχοι, ο διεθνής σιωνισμός ή η Αλ Κάιντα αλλά θα αρκεστώ να πω ότι αυτοί που διάλεξαν να ανταγωνίζονται τα παιδιά για το μέλλον τους σε ό,τι πιό υποκριτικό και ασύμφωνο μεταξύ θεωρίας και πράξης, καθώς και τον τρόπο διδασκαλίας στη σημερινή Ελλάδα, πρέπει τουλάχιστον να έχουν πολύ χιούμορ.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου