Έχω ένα θέμα που με βασανίζει. Πες ότι σε μία ερωτική σχέση, είσαι από την αρχή το τυπάκι το ενθουσιώδες, αυτό που δίνει πολλή ενέργεια, αυτό που δείχνει στον άλλον συνέχεια και ξεκάθαρα το πόσο τον γουστάρει, αυτό που θα κάνει τα πάντα για τον άλλον, αυτό που δίνει περισσότερα από όσα παίρνει πίσω. Είσαι αυτό το τυπάκι, οκ;
Αν σιγά σιγά ψιλοσυνηθίζεις και παύεις να έχεις τον αρχικό ενθουσιασμό, είσαι υπεύθυνος για τον άλλον, που είχε καλομάθει όλον αυτόν τον καιρό; Ευθύνεσαι που έχει συνηθίσει να περιμένει από σένα να είσαι πολύ ενθουσιασμένος, και πολύ καλός και να κάνεις περισσότερα από αυτόν;
Γενικά, αν έκανες κάποιον άνθρωπο να σε ερωτευτεί, και το πέτυχες αυτό ύστερα από δική σου προσπάθεια, και αν μετά ξενερώσεις και θες να φύγεις από αυτόν, είσαι υπεύθυνος για την κατάσταση στην οποία τον έχεις οδηγήσει;
Κάπου είχα διαβάσει για μια κοπέλα που χώριζε το αγόρι της και του έγραφε: "Μέχρι να είσαι και εσύ έτοιμος να πατήσεις ξανά στη γη, εγώ θα είμαι δίπλα σου, για να σιγουρευτώ ότι θα κατέβεις με ασφάλεια". Πόσο τρυφερό και δύσκολο.
Και δεν είναι μόνο ο έρωτας. Πόσες φορές σου έχει τύχει να είσαι κολλητός για καιρό με κάποιον φίλο σου, να περνάτε άπειρες ώρες μαζί μοιραζόμενοι τα πάντα, και κάποια στιγμή επειδή μεγαλώσατε και πιστεύεις ότι δεν ταιριάζετε πια, να θέλεις να αραιώσετε λιγάκι. Κάτι που στον άλλον να κακοφανεί, που ξαφνικά δεν θέλεις να ακούς συνεχώς τα θέματά του, τα οποία βρίσκεις βαρετά πλέον. Είσαι υπεύθυνος για αυτόν; Είσαι υπεύθυνος που αυτός τώρα στεναχωριέται, νευριάζει, ξενερώνει μαζί σου; Και ακόμα και να τού εξηγήσεις γλυκά - γλυκά ότι πλέον δεν ταιριάζετε και είναι φυσιολογικό να συμβεί αυτό, και αυτός το κατανοήσει και τα βρείτε, είσαι παρ' όλα αυτά υπεύθυνος που θα του λείπει η παλιά σας φιλία, που αυτός θα ψάχνει να βρει άλλο φίλο καλό σαν κι εσένα να ανοιχτεί, και ίσως στις μελλοντικές του φιλίες να μην είναι τόσο εμπιστευτικός; Είσαι υπεύθυνος που έχει ανέβει ο πήχης στην έννοια φιλία για αυτόν, και τους επόμενους θα τους συγκρίνει μαζί σου;
Δεν είμαι σίγουρος για τις απαντήσεις. Είναι μάλλον λεπτά τα όρια. Και αν σε έβαλα σε σκέψεις απόψε, ίσως και να είμαι υπεύθυνος και για σένα τώρα.
Αν σιγά σιγά ψιλοσυνηθίζεις και παύεις να έχεις τον αρχικό ενθουσιασμό, είσαι υπεύθυνος για τον άλλον, που είχε καλομάθει όλον αυτόν τον καιρό; Ευθύνεσαι που έχει συνηθίσει να περιμένει από σένα να είσαι πολύ ενθουσιασμένος, και πολύ καλός και να κάνεις περισσότερα από αυτόν;
Γενικά, αν έκανες κάποιον άνθρωπο να σε ερωτευτεί, και το πέτυχες αυτό ύστερα από δική σου προσπάθεια, και αν μετά ξενερώσεις και θες να φύγεις από αυτόν, είσαι υπεύθυνος για την κατάσταση στην οποία τον έχεις οδηγήσει;
Κάπου είχα διαβάσει για μια κοπέλα που χώριζε το αγόρι της και του έγραφε: "Μέχρι να είσαι και εσύ έτοιμος να πατήσεις ξανά στη γη, εγώ θα είμαι δίπλα σου, για να σιγουρευτώ ότι θα κατέβεις με ασφάλεια". Πόσο τρυφερό και δύσκολο.
Και δεν είναι μόνο ο έρωτας. Πόσες φορές σου έχει τύχει να είσαι κολλητός για καιρό με κάποιον φίλο σου, να περνάτε άπειρες ώρες μαζί μοιραζόμενοι τα πάντα, και κάποια στιγμή επειδή μεγαλώσατε και πιστεύεις ότι δεν ταιριάζετε πια, να θέλεις να αραιώσετε λιγάκι. Κάτι που στον άλλον να κακοφανεί, που ξαφνικά δεν θέλεις να ακούς συνεχώς τα θέματά του, τα οποία βρίσκεις βαρετά πλέον. Είσαι υπεύθυνος για αυτόν; Είσαι υπεύθυνος που αυτός τώρα στεναχωριέται, νευριάζει, ξενερώνει μαζί σου; Και ακόμα και να τού εξηγήσεις γλυκά - γλυκά ότι πλέον δεν ταιριάζετε και είναι φυσιολογικό να συμβεί αυτό, και αυτός το κατανοήσει και τα βρείτε, είσαι παρ' όλα αυτά υπεύθυνος που θα του λείπει η παλιά σας φιλία, που αυτός θα ψάχνει να βρει άλλο φίλο καλό σαν κι εσένα να ανοιχτεί, και ίσως στις μελλοντικές του φιλίες να μην είναι τόσο εμπιστευτικός; Είσαι υπεύθυνος που έχει ανέβει ο πήχης στην έννοια φιλία για αυτόν, και τους επόμενους θα τους συγκρίνει μαζί σου;
Δεν είμαι σίγουρος για τις απαντήσεις. Είναι μάλλον λεπτά τα όρια. Και αν σε έβαλα σε σκέψεις απόψε, ίσως και να είμαι υπεύθυνος και για σένα τώρα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου