Νομίζεις

Ερωτεύεσαι. Ενθουσιάζεσαι. Καψουρεύεσαι. Αγαπάς και αγαπιέσαι. Χτίζεις όνειρα. Γελάς. Γίνεσαι ευτυχισμένος… Μαλώνεις. Τσακώνεσαι. Εξαπατάσαι. Χωρίζεις. Γκρεμίζονται τα όνειρά σου. Απογοητεύεσαι. Κλαις. Ξεσπάς. Σού φαίνεται πως η ζωή σου, τελειώνει εδώ… Νομίζεις πως έχεις να παλέψεις ένα σοβαρό πρόβλημα.

Μα νομίζεις…

Γουστάρεις αυτή τη γκόμενα ακόμα. Πίνεις. Ξενυχτάς. Κλαις. Παραπονιέσαι. Μιζεριάζεις. Δε σε χωράει η πόλη σου, αφού αυτή λείπει. Αλλάζεις πόλεις. Θες να φύγεις μακριά. Όλα στη θυμίζουν. Αναζητάς το αυτοκίνητό της ανάμεσα σε άλλα. Σού έχει γίνει εμμονή. Δε μπορείς να βρεις άλλη γυναίκα που να της μοιάζει. Δε μπορείς να την ξεπεράσεις. Σού είναι αναντικατάστατη. Προσπαθείς να ξεφύγεις απ’τη σκέψη της.  Παλεύεις. Έχεις άλλο ένα σοβαρό πρόβλημα να αντιμετωπίσεις.

Μα νομίζεις…

Είχες δουλειά και την έχασες. Δε δουλεύεις. Είσαι άνεργος. Δεν έχεις λεφτά. Μιζεριάζεις πάλι. Παραπονιέσαι. Τσατίζεσαι. Στεναχωριέσαι. Τσακώνεσαι. Ψάχνεις δουλειά. Ψάχνεις λεφτά. Αυτοσκοπός. Παλεύεις για να σταθείς στα πόδια σου. Παλεύεις για να φτάσεις τα όνειρά σου. Τα οικονομικά σου όνειρα. Τα χρηματικά σου όνειρα. Να εξασφαλίσεις τη ζωή σου. Έχεις άλλο ένα σοβαρό πρόβλημα να αντιμετωπίσεις και το παλεύεις.

Μα νομίζεις…

Ώρα 7:30 το πρωί. Ένα πολύ αγαπημένο σου πρόσωπο φεύγει από τη ζωή. Όχι ξαφνικά. Όχι απρόσμενα. Όχι μέσα στη καλή χαρά. Ούτε βυθισμένη στο αλκοόλ και τις ψευδαισθήσεις, που εσύ έκανες καθημερινότητά σου. Όχι με κατεβασμένα τα χέρια. Πάλεψε με αυτόν το θεριστή ζωών που τον λένε καρκίνο. 6 χρόνια. 6 χρόνια μ’ακούς; Όσο δε πάλεψες εσύ στα δεκάδες χρόνια σου μαζί. Πάλεψε για ένα μόνο πράγμα με όλη της τη δύναμη, για το δικαίωμα να αναπνέει. Για το δικαίωμα απλά να χαζεύει τον κόσμο…

Τώρα καταλαβαίνεις πως για όσα παλεύεις, για τις γκόμενες που προσπαθείς να ξεπεράσεις, για τις πόλεις που σε πνίγουν και θες να τις αλλάξεις, για τα λεφτά που σού λείπουν και θες να αποκτήσεις, απλά νομίζεις πως παλεύεις. Βρες κάποιον άλλον όρο να το χαρακτηρίσεις όπως “περνάω την ώρα μου”, γιατί τη λέξη “παλεύω” δεν την έμαθες ακόμα. Και ίσως να μην την μάθεις.
Όμως είναι φυσικό τα μικροπράγματα να σου φαίνονται αξεπέραστα, μέχρι τα αξεπέραστα να σού χτυπήσουν την πόρτα. Είναι ο ορισμός της ανθρώπινης λογικής. Και ως άνθρωπος και εγώ, δεν μπορώ να σου ζητήσω να υπερβείς τον εαυτό σου…

                                                                                                                  (Αφιερωμένο στη Δέσποινα)