πιο πολύ

Πολλές φορές σκέφτομαι: Και αν πέθαινα τώρα; Αυτήν εδώ την στιγμή που σού γράφω. Καλά θα ήμουν. Απλά θα πήγαινα για ύπνο. Δεν έγινε και κάτι. Αλλά αυτοί που θα στεναχωρηθούν για μένα; Μαμά, μπαμπάς, αδέρφια, φίλοι, έρωτες -νυν και πρώην; Νιώθω την ευθύνη (ή την αγάπη;) και κόβω την σκέψη αυτή. Αλλά μετά, κολλητά, πάντα μία άλλη γεννιέται: Γιατί όλοι αυτοί δεν μου δείχνουν συνεχώς ότι με εκτιμάνε ζωντανό, τόσο πολύ ώστε θα τους λείψω; Και μετά, κολλητά, πάντα μία ακόμη γεννιέται: Εγώ, τούς δείχνω την αντίστοιχη εκτίμηση, ώστε να μείνουν και αυτοί στη ζωή; Μπα. Και νιώθω πολύ μικρός για αυτό. 

Είμαι τόσοδούλης, αλλά τα νιώθω. Όποτε σάς λέω: "Σ' αγαπώ" ή "Σ' ευχαριστώ", τα νιώθω, αλήθεια. Έστω και στα κλεφτά, λίγο πριν κλείσουμε το τηλέφωνο, μπαμπά. Έστω και σε μία αμήχανη αγκαλιά πριν αποχαιρετιστούμε, φίλε. Είμαι αυτός που τα νιώθει, αλήθεια.

Μακάρι να σάς το έδειχνα και να μού το δείχνατε πιο πολύ.