Δεν περπατάς στην πόλη σου. Δε συζητάς με τους φίλους σου. Δεν ακούς καν αυτά που λέγονται.
Δε σε νοιάζει που πηγαίνεις ή από που έρχεσαι. Είσαι απλά ένα φάντασμα. Και ένας εαυτός ξεχασμένος εντελώς, μέσα στα χρόνια μιζέριας.
Γνωστά όλα αυτά. Επαναλαμβανόμενα.
Ακούω ξανά Χατζιδάκι και μου υπενθυμίζονται όλες οι πικρές αλήθειες ξανά και ξανά καθώς βλέπω δύο πανέμορφες κοπέλες να χορεύουν.
Όπως τις βλέπω μου έρχεται η ηλίθια αλλά απόλυτα δικαιολογημένη σκέψη, ότι δε γίνεται η δυστυχία να χτυπήσει ποτέ την πόρτα τους.
Και εσείς να τις βλέπατε το ίδιο θα λέγατε.
Έχω τη θεωρία ότι αν απασχολείς το μυαλό τόσο έντονα με περασμένα μεγαλεία δεν έχει τη δυνατότητα να επεξεργαστεί τα παρόντα.
Δεν είναι θέμα χρόνου η μνήμη. Θέμα έντασης είναι.
Δε θυμάμαι τι έφαγα χτες αλλά θες να σου πω τι μου είχε πει ένα βράδυ του Μάρτη πριν 2 χρόνια;
Τελοσπάντων η μόνη περίοδος που ζει αυτός ο εαυτός παρέα μου είναι οι ώρες του ποτού.
Οι μόνες στιγμές που το τώρα συναντάει τις παλιές καλές μέρες και το φάντασμα πάει για ξεκούραση.
Δε σε νοιάζει που πηγαίνεις ή από που έρχεσαι. Είσαι απλά ένα φάντασμα. Και ένας εαυτός ξεχασμένος εντελώς, μέσα στα χρόνια μιζέριας.
Γνωστά όλα αυτά. Επαναλαμβανόμενα.
Ακούω ξανά Χατζιδάκι και μου υπενθυμίζονται όλες οι πικρές αλήθειες ξανά και ξανά καθώς βλέπω δύο πανέμορφες κοπέλες να χορεύουν.
Όπως τις βλέπω μου έρχεται η ηλίθια αλλά απόλυτα δικαιολογημένη σκέψη, ότι δε γίνεται η δυστυχία να χτυπήσει ποτέ την πόρτα τους.
Και εσείς να τις βλέπατε το ίδιο θα λέγατε.
Έχω τη θεωρία ότι αν απασχολείς το μυαλό τόσο έντονα με περασμένα μεγαλεία δεν έχει τη δυνατότητα να επεξεργαστεί τα παρόντα.
Δεν είναι θέμα χρόνου η μνήμη. Θέμα έντασης είναι.
Δε θυμάμαι τι έφαγα χτες αλλά θες να σου πω τι μου είχε πει ένα βράδυ του Μάρτη πριν 2 χρόνια;
Τελοσπάντων η μόνη περίοδος που ζει αυτός ο εαυτός παρέα μου είναι οι ώρες του ποτού.
Οι μόνες στιγμές που το τώρα συναντάει τις παλιές καλές μέρες και το φάντασμα πάει για ξεκούραση.
3 σχόλια:
τώρα άκουγα Χατζιδάκι.
τώρα σκεφτόμουν το πόσο άδεια,
πόσο κενή νιώθω μέσα μου.
είναι η πιο κατάλληλη ανάρτηση για τη συγκεκριμένη φάση της ζωής μου.
H ώρα είναι 4 το χάραμα. Κάθομαι στο σαλόνι με ένα ποτήρι ρούμι στο χέρι. Ακούω μία παλιά συλλογή του Σπανουδάκη. Διαβάζω αυτή την ανάρτηση. Για λίγο χαμογελώ και το βάρος χάνεται στιγμιαία. Ευχαριστώ.
Ειλικρινά χαρά μου..
Δημοσίευση σχολίου