θέλω.

25 Φεβ 2013

Διάβασα μια στατιστική σήμερα που μιλούσε για τους νέους της Ευρώπης, που πολλοί σπουδάζουν και μετά παραμένουν άνεργοι, συνεχίζονταν να ζούνε κοντά στους γονείς τους. Περισσότερο τ'αγόρια παρά τα κορίτσια.
Δηλαδή μιλούσε για μένα.

Θα μπορούσα να σου πω ότι καλά κάνουμε. Κορόιδα είμαστε; Που να πάμε; Τρώμε, πίνουμε και κοιμόμαστε τζάμπα, άσε που αν βρούμε και καμιά ψιλοδουλίτσα μπορούμε να μαζέψουμε και κανένα φράγκο. Από την άλλη αν κάνει την ίδια ζωή και η κοπέλα μας μπορεί σε καμιά δεκαριά χρόνια να μπορέσουμε να παντρευτούμε κιόλας.

Δε πρέπει όμως. Δε μ'αφήνει η συνείδησή μου να σκέφτομαι και να συνεχίζω να επαναπαύομαι έτσι.

Θέλω να μάθω τη σημαίνει πείνα για να εκτιμήσω το φαΐ, τι θα πει κακουχία για να εκτιμήσω την καλοπέραση, τι θα πει συντροφικότητα μ'έναν άγνωστο για να εκτιμήσω τη φιλία.
Κι ας μη παντρευτώ ποτέ.

1 σχόλια:

Ginny είπε...

Το άσχημο είναι πως πλέον έχουμε αφήσει την οικονομία και τον καταναλωτισμό να εξουσιάζουν και να προσανατολίζουν την κοινωνική μας ζωή και αποφάσεις. Εγώ ξέρω πως οι παππούδες μου και οι γονείς παντρεύτηκαν χωρίς να έχουν bmw, χωρίς να έχουν την υποτιθέμενα ''επιθυμητή, άκρως απαραίτητη" οικονομική άνεση, χωρίς μεζονέτα, χωρίς σταθερό μισθό. Η οικονομική πραγματικότητα παραγκωνίζει την συνείδηση της αγάπης! Ας αγαπηθούμε καλύτερα, κι ας έχει μόνο 5 αλλαξιές η γκαρνταρόμπα.

Δημοσίευση σχολίου