κάτι κάνουμε λάθος.

Ξυπνάω πρωί κι ακούω τη μάνα μου να μουρμουρίζει και να μαλώνει με μια ζακέτα που της είχε κρυφτεί.

Σηκώνομαι. Συναντιόμαστε στο διάδρομο και ανταλλάζουμε καλημέρα.

Μου φάνηκε φυσιολογική. 

Πηγαίνω πλένομαι και καθώς βουρτσίζω τα δόντια μου βλέπω την αφεντομουτσουνάρα μου στον καθρέφτη.

Μου φάνηκε φυσιολογική.

Μέχρι το απόγευμα συνάντησα και μίλησα με αρκετό κόσμο και όλοι μου φάνηκαν φυσιολογικοί.

Γύρισα το απόγευμα σπίτι και αποφάσισα να πάρω τηλέφωνο τον κολλητό μου που είχαμε να μιλήσουμε μέρες.Το σήκωσε και με χαιρέτησε μέσα στο κέφι και στα πειράγματα σαν να μην είχε περάσει ούτε μισή ώρα από τότε που τα πίναμε στο μπαλκόνι μας.

Αμέσως τον ρώτησα γιατί είναι τόσο χαρούμενος.

Μου απάντησε το αποστομωτικό «Γιατί με πήρε το φιλαράκι μου τηλέφωνο.»

Δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο απ'ότι μου εξήγησε μετά. 

Απλά, αυτός ήταν ο φυσιολογικός.

 Όλοι, οι υπόλοιποι, που είχα συναντήσει μέχρι τότε, ήμαστε μίζεροι.

Μετά το έκλεισα και πήγα στο σαλόνι. 

Με είδε η μάνα μου και με ρώτησε «Τι έχεις; Γιατί είσαι χαρούμενος;»

«Γιατί μίλησα νε το φιλαράκι μου.», της απάντησα και χαμογέλασε.

Τότε μου φάνηκε πιο φυσιολογική, μπορεί επειδή είχε βρεί και τη ζακέτα της.