Ήταν ένα βράδυ όπου δεν ήμουν καθόλου καλά. Είχα ανάγκη να μιλήσω, να βγάλω από μέσα μου σκέψεις και θλίψη και νεύρα. Να αποσυμπιεστώ. Να πιω και να καλμάρω. Είχα ανάγκη πραγματική να είμαι δίπλα σε κάποιον που να με βοηθήσει και να μού αναπτερώσει το ηθικό. Ήμουν μόνος.
Γι' αυτό απευθύνθηκα σε έναν πολύ καλό μου φίλο. Που κάνουμε κολλητή παρέα τα τελευταία 8 χρόνια. Που βρισκόμαστε και τηλεφωνιόμαστε κάθε μέρα. Που έχουμε πιει και έχουμε πιει. Που έχουμε ανοίξει τις καρδιές μας αρκετά βράδια. Που έχω κάνει πολλά για εκείνον.
Τού είπα ότι δεν ήμουν καλά. Και είχα ανάγκη να μιλήσω. Με έβλεπε και το καταλάβαινε. Τον παρακάλεσα να κάτσει να τα πούμε. Αλλά μού είπε ότι έπρεπε να πάει σπίτι του γιατί έπρεπε να βάλει πλυντήριο ρούχων. Τον ρώτησα γιατί ήταν τόσο σημαντικό αυτό το πλυντήριο. Και μού είπε ότι είχε άπλυτα που θα έπρεπε να τα πάρει μαζί του στεγνά γιατί σε 2 μέρες θα πήγαινε στη μάνα του. Έριξα ένα κλικ ακόμα πιο κάτω την αξιοπρέπειά μου και συνέχισα αυτόν τον διάλογο του παραλόγου, ρωτώντας τον γιατί δεν τα πάει κατευθείαν άπλυτα αφού έτσι κι αλλιώς οι μαμάδες συνηθίζουν να πλένουν ρούχα. Και μού απάντησε το αποστομωτικό, ότι δεν γινόταν γιατί είχε ήδη βάλει το απορρυπαντικό στο πλυντήριο.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι θα έπρεπε να είχα συνεχίσει και να τού πρότεινα να τού πληρώσω το 1 κυπελάκι αριέλ που είχε ξοδέψει, αλλά εκείνη την στιγμή δεν είχα όρεξη. Είχα αποτύχει πανηγυρικά. Ξαπλωμένος στον πάτο, ένιωσα τέρμα ηλίθιος.
Γι' αυτό απευθύνθηκα σε έναν πολύ καλό μου φίλο. Που κάνουμε κολλητή παρέα τα τελευταία 8 χρόνια. Που βρισκόμαστε και τηλεφωνιόμαστε κάθε μέρα. Που έχουμε πιει και έχουμε πιει. Που έχουμε ανοίξει τις καρδιές μας αρκετά βράδια. Που έχω κάνει πολλά για εκείνον.
Τού είπα ότι δεν ήμουν καλά. Και είχα ανάγκη να μιλήσω. Με έβλεπε και το καταλάβαινε. Τον παρακάλεσα να κάτσει να τα πούμε. Αλλά μού είπε ότι έπρεπε να πάει σπίτι του γιατί έπρεπε να βάλει πλυντήριο ρούχων. Τον ρώτησα γιατί ήταν τόσο σημαντικό αυτό το πλυντήριο. Και μού είπε ότι είχε άπλυτα που θα έπρεπε να τα πάρει μαζί του στεγνά γιατί σε 2 μέρες θα πήγαινε στη μάνα του. Έριξα ένα κλικ ακόμα πιο κάτω την αξιοπρέπειά μου και συνέχισα αυτόν τον διάλογο του παραλόγου, ρωτώντας τον γιατί δεν τα πάει κατευθείαν άπλυτα αφού έτσι κι αλλιώς οι μαμάδες συνηθίζουν να πλένουν ρούχα. Και μού απάντησε το αποστομωτικό, ότι δεν γινόταν γιατί είχε ήδη βάλει το απορρυπαντικό στο πλυντήριο.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι θα έπρεπε να είχα συνεχίσει και να τού πρότεινα να τού πληρώσω το 1 κυπελάκι αριέλ που είχε ξοδέψει, αλλά εκείνη την στιγμή δεν είχα όρεξη. Είχα αποτύχει πανηγυρικά. Ξαπλωμένος στον πάτο, ένιωσα τέρμα ηλίθιος.
1 σχόλια:
Θαρρώ πως η ηλιθιότητα το βράδυ εκείνο δεν ήταν δικό σου χαρακτηριστικό!
Δημοσίευση σχολίου